Tuesday, May 26, 2009
မေနာ္က ေရးပါဆိုေတာ့ေရးပါ့မယ္။
ခင္မင္မူ အမွတ္တရအေနနဲ႕ပါ။
ဒါေပမဲ့ဒီအေၾကာင္းေရးရင္ ေမရဲ႕ ဘ၀ခရီး အေၾကာင္းေတြနည္းနည္းပါမယ္ေနာ္။
အခုအခ်ိန္မွာ
ႏိုင္ငံၿခားၿပန္ဆိုတာကေတာ့ သိပ္ေတာ့မထူးဆန္းေတာ့ပါဘူးလို႕ေၿပာခ်င္တယ္။ ဟိုး...၇ြာက ထန္းတက္သမားေတာင္ စလံုးၿပန္တဲ့.... ဟဟ သိပ္ေတာ့မဆန္းေတာ့ပါဘူးေလ။
ကိုယ္က ပိုက္ပိုက္ၿဖဳန္းေနသူေလ.... အာဟ
အခုထိ အိမ္က ပိုက္ဆံေတာင္းေနတုန္းဆိုေတာ့ ေၿပာရခက္တယ္။ သူမ်ားေတြက ပိုက္ပိုက္ရွာသြားၾက ကိုယ္က ေက်ာင္းတက္ေနတာကိုမၿပီးေတာ့။
ဟိုး ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းတက္ဖို႕ ႏိုင္ငံၿခားစသြားခဲ့စဥ္ကေတာ့ တစ္အိမ္လံုးတစ္ေဆြလံုးလိုက္ပို႕ၾက ငိုလိုက္ၾကတာ။ ေလယာဥ္ကြင္းထဲ၀င္သြားတာေတာင္ ေနာက္လွည့္မၾကည့္နဲ႔ေနာ္တဲ့ ေတာ္ၾကာကိုယ္ငိုမွာကိုမလိုလားလို႕။
အဲဒီတုန္းကေတာ့ဟုတ္တာေပါ့။ အိမ္ကိုဖုန္းေခၚ၇တာအခက္။ internet ေခတ္ကလည္းမဟုတ္ေတာ့ ဘာေမးလ္မွ အလြယ္တစ္ကူပို႔မရ ေနာက္စာပို႔ရင္ ႏွစ္ပါတ္နဲ႕ သံုးပတ္က အနည္းဆံုးၾကာတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ အၿမဲတမ္း ေရာက္လာသမွ်စာေတြက ပြင့္လွ်က္။ ဟဟ
အေဖက အဂ္လိပ္လိုဘဲစာေရးတယ္။ ေရးလည္း ပံုမွန္ပါဘဲ မိသားစု အကုန္ေနေကာင္းပါတယ္။ အားမငယ္ဖို႕ စာကိုၾကိဳးစားသင္ဖို႕။ ဘုရားတရားရွိဖို႕။ လိမၼာဖို႕အၿမဲေရးတယ္။ အင္း..အခုထိ အေဖပို႕ခဲ့တဲ့စာေတြ သိမ္းထားေသးတယ္။ အစြဲအလမ္း သိပ္ၾကီးတတ္တဲ့လူဆိုေတာ့ သိမ္းထားတယ္။ အခုအေဖမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္း အဲဒီစာေတြက ခြန္အားတစ္ခုၿဖစ္ေနတုန္းပါဘဲ။ ေနာက္ အေဖခ်စ္သမီး အေဖနဲ႕ သမီး က တစ္အားပြင့္လင္းၾကတာဆိုေတာ့ အေဖမရွိေတာ့ စာေလးေတြၿပန္ၿပန္ဖတ္ အားယူရတယ္ေလ။
ႏိုင္ငံၿခားကိုေရာက္ခဲ့ရတယ္ဆိုတာလည္း အေဖ့ေက်းဇူးေတြပါဘဲ။ ဘာသာစကားကိုလည္း တတ္က်ြမ္းခဲ့၇တာလည္း အေဖ့ေက်းဇူးေတြပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေက်ာင္းတက္တဲ့ ႏွစ္ေတြမွာ ဘာသာစကားေၾကာင့္ အခက္အခဲမေတြ႕ခဲ့ရဘူး။
ေရာက္တဲ့့ေနရာမွာ သူတို႕ရဲ႕ ဘာသာစကားကိုသင္တယ္။ သိပ္မခက္ခဲဘူး ဘာသာစကားေလ့လာရတာကို၀ါသနာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဘာသာစကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုတတ္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ေမ့ကုန္ၿပီ ဟဟ။
ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ေလးႏွစ္တုန္းက ေတာ္ေတာ္ေလးေပ်ာ္ခဲ့တယ္။ ပ်င္းခ်ိန္ ကိုမရတာ။ အခ်ိန္ေတြကေစ့ေနေအာင္ကိုေပးထားတယ္။ စာေတြပိေနတယ္။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕စာၾကည့္တိုက္ကမထြက္ခဲ့ရဘူး။ ကိုယ္ငယ္စဥ္ကသင္ခဲ့တဲ့ ဆရာေတြက စာေတြကို ၀ါးခြန္႕သလိုမ်ိဳး အာဂုဏ္ေဆာင္ရတာေတြကိုလုပ္ခဲ့ရတယ္ေလ။ စာၾကည့္တိုက္မွာသြားရွာတာမရွိမွ မ၇ွိတာ။ ကိုယ့္ဆရာေတြရဲ႕ စတိုင္ေလ။ ႏိုင္္ငံၿခားက ဆရာကေတြက ကိုယ့္အစာကိုယ္၇ွာစားတတ္ေအာင္ သင္ေပးတယ္။ ေလးငါးထပ္စာၾကည့္တိုက္မွာ စာအုပ္ေတြအေသ၇ွာဖတ္ရ၊ မွတ္တမ္းေတြ ကိုးကားစရာေတြေရးရဆိုေတာ့ တကၠသိုလ္ေလးႏွစ္ ဘယ္လိုကုန္ခဲ့တယ္မသိ။ အဲဒါကေတာ့ ငယ္ငယ္က တကၠသိုလ္တက္ခဲ့တုန္းကပါ။
ကိုယ္ႏိုင္ငံၿခားသြားလို႕ၿပန္လာရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပါလာမွာဘဲလို႕ဘယ္သူမွ မထင္ အသိုင္းအ၀န္းတစ္ခုလံုးကသိတယ္ေလ။ ေက်ာင္းတက္ရံုသက္သက္ဆိုတာ။ မိဘေတြပ္ိုက္ပိုက္ကိုအဲလိုေလးသံုးခဲ့တာ။
အိမ္အၿပန္လမ္းမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး အသက္ရႈေခ်ာင္ခဲ့တယ္ စာေတြေခါင္းေပၚကခ်လိုက္သလိုခံစားခဲ့ရလို႕
အဲဒီတုန္းက အိမ္ကို ၿပန္ေတာ့ေပ််ာ္ပါတယ္။ ေလးႏွစ္တိတိ မိဘ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႕ မေတြ႔ရဆိုေတာ့ အေတာ္ကိုေပ်ာ္ခဲ့တယ္။
အခုတစ္ခါေက်ာင္းတက္ဖို႕ ေရၿခားကိုေရာက္ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္အိမ္ၿပန္ရတာ အေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ကအမ ကစိတ္ညစ္သည္ ၿပန္လာမည္ကိုေလ။ ပိုက္ဆံကုန္တယ္တဲ့ေလ သူမ်ားေတြက ၿပည္ပကလာရင္ ပိုက္ပိုက္ပါလာတယ္ ကိုယ္ က ပိုက္ပိုက္ ၿပန္ၿဖဳန္းတာ။ အိမ္မွာ တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာခဲ့တယ္။ ေနခဲ့တဲ့ တစ္လမွာ ေက်ာင္းစက္မက္စတာတစ္ခုတက္စရာေလာက္ကုန္ေတာ့ ၿပန္လာမည္ကိုေၾကာက္သည္။ အေမကေတာ့ သမီးေထြးေလးဆိုေတာ့ ဘာလုပ္လုပ္ မေၿပာ ၿပန္မလာရင္ေတာင္ ေမးေမးေနသည္။ တစ္ႏွစ္တစ္ခါေတာ့ၿပန္လာပါတဲ့။
အမ ကေတာ့ နင္လာတာပိုက္ပိုက္ကုန္တယ္တဲ့။ ေက်ာင္းကလည္းၿပီးမၿပီးႏိုင္တဲ့ေလ။ အကိုကေတာ့ ဒါၿပီး ေဒါက္တာဘြဲဆက္ယူေစခ်င္ေသးသည္တဲ့ေလ။ သူမ်ားေတြက ပိုက္ပုိက္ထြက္ရွာေနခ်ိန္ ကိုယ္က ထိုင္သံုးေနသည္။ အိမ္နီးခ်င္းေတြက ကိုယ္ၿပန္ေရာက္ေနတာၿမင္လွ်င္ သိၾကသည္။ အမ ေတာ့ ပင္ပန္းေတာ့မည္ဆိုတာ။ ႏိုင္ငံၿခားမွာငတ္လာေသာ ၿမန္မာအစားစာေတြ တစ္ေန႕တစ္မ်ိဳးလုပ္ေက်ြးေတာ့မည္ဆိုတာ။ ငယ္ငယ္ကတည္းကဘာမွ မခ်က္ခိုင္း မီးဖိုေခ်ာင္၀င္ရင္ ႏွင္ထုတ္သည္။ အခုၿပန္ခဲ့တဲ့ တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ အိမ္တြင္းေအာင္းသည္။ အစာစားလိုက္ အိပ္လိုက္ ကိုရီးယားကားေတြၾကည့္လိုက္ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႕ စကားေၿပာလိုက္ အိမ္ရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေတြကို အၿပည့္အ၀ခံယူလိုက္တယ္။ စိတ္ကိုေၿဖလိုက္တယ္။ ခံစားခ်က္ေတြကိုကုလိုက္တယ္။
မီးမလာ ေတာ့ အဲကြန္းမရ။ ေလ ရမဲ့ၾကားေလကိုလိုက္ရွာရတာလည္း အ၇သာတစ္ခု။ အင္တာနက္ကေတာ့ ေၿပာမေနနဲ႕ ကိုယ္ေရာက္ကတည္းက ၿပင္ေနပါတယ္ ဆိုတာ ၿပန္တဲ့အထိ မပီး။ ေမးလ္စစ္ခ်င္တာေတာင္ ကိုေအာင္ ကိုေကာင္း တို႕ကိုအကူအညီေတာင္းခဲ့ရသည္။ ခ်စ္ေမာင္ေလးဆီလည္း ဖုန္းဆက္ဆက္ၿပီးေမးရသည္။ အင္တာနက္ ဘယ္ေတာ့ဖြင့္မလည္းဆိုတာကို။
ကိုယ့္ဘေလာ့ကိုလည္းမ၀င္တတ္ေတာ့ ဆီးဗုန္းမွာ လာေအာင္သမွ်ေလးေတြဖတ္ရေအာင္ဆိုၿပီးရြာသားက ကူညီပို႔ေပးေသးတယ္။ ေပ်ာ္စရာတစ္မ်ိဳးေပါ့ေနာ္။ ကုိယ့္ ဘေလာ့ေမာင္ႏွမေလးေတြရဲ႕ ခ်စ္စရာေလးေတြကိုသိခဲ့၇တယ္။ အေတာ္ေတာ့ ေပ်ာ္ခဲ့သည္။ ကိုယ့္ကိုခ်စ္သည့္ အေမ ေမာင္ႏွမေတြ တူေတြတူမေတြ အိမ္နီးခ်င္းမွ မိတ္ေဆြေတြနဲ႕ တူတူစကားေတြေၿပာ၇တာ။
လြမ္းပါတယ္။ ကိုယ့္တိုင္းၿပည္ေလးကို ကိုယ့္မိသားစုေလးကို။ မီးမရေပမဲ့ အဲကြန္းနဲ႔မလညး္ႏိုင္တဲ့ အေမခပ္ေပးတဲ့ ယပ္ေတာင္ တၿဖတ္ၿဖတ္သံစဥ္ေတြၾကားမွာ အိပ္စက္ခဲ့တာေတြ၊့ မီးေသြးေတြအူေနေအာင္ေမႊးၿပီး စားစရာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးခ်က္ေက်ြးတဲ့ အမ လက္ရာေတြ။ အင္တာနက္မရလို႕ တစ္ညတစ္ည ခ်စ္ေမာင္ေလးနဲ႕ ဖုန္းေစာင့္ေၿပာရတာေတြ။ ဖုန္းေၿပာရင္လည္း ၾကားလား ၾကားလား၊ အင္း...ၾကားတယ္ေၿပာ...လို႕ဆိုေတာ့ ၾကားေတာ့ဘူး...ဟဲဟဲ ဂလိုေလးကလည္းခ်စ္စရာ။ လိုင္းက အၿမဲပူးေနလို႕ ဘာေၿပာလို႔ေၿပာေနမွန္းမသိခဲ့တာေတြက အမ်ားသား။ ကုတင္ေပၚမွာတို႕ အခန္းထဲကေန ဇိမ္နဲ႕စကားေၿပာ၇မယ္မေအာင့္ေမ့နဲ႕ အၿပင္ထြက္ေၿပာရတယ္။ ဟဲဟဲ သစ္ပင္ေအာက္ဆိုသိပ္မမိခ်င္။ အမ က ေၿပာပါတယ္ နင့္ဆီကလာတဲ့ဖုန္းဆိုရင္တဲ့ ဟိုးေရစဥ္သံုးထပ္ေပၚတက္ေၿပာရတယ္ဆိုဘဲ။
အကုန္လံုးပါဘဲ အရာရာတိုင္းအသားက်ေနတဲ့ေနရာ ေပ်ာ္စရာေလးေတြအၿဖစ္သတ္မွတ္ရတာေပါ့။ သူတို႕တစ္ေတြလည္း မေၿပလည္မူေတြနဲ႕ အသားက်ေနၾကေတာ့ ခက္ခဲတယ္မထင္ေတာ့။ ေပ်ာ္ေအာင္ေနၾကတယ္။ ကိုယ္ေတြအတြက္ ကေတာ့ အစဥ္မေၿပလိုက္တာေပါ့ေနာ္။ သူတို႕ကေတာ့ အပူရုပ္ကိုဟန္လုပ္ၿပံုးေနၾကတာလား ကိုယ့္ဟာကိုဘဲေပ်ာ္ေအာင္ေနၾကတာလား အရာရာတုိင္းအသားက်ေနၾကတာလားေတာ့မသိ။ ဒါေပမဲ့ အေမ့ရဲ႕ ယက္ခပ္သံ ..သံစဥ္ေလးရယ္ မီးခိုးေတြအူေနတဲ့ ဟင္းရယ္ ေလာကၾကီးနဲ႕ အဆက္အသြယ္ၿဖတ္္ေပးတဲ့ အင္တာနက္ရယ္ မရေနေပမဲ့လည္း ေပ်ာ္မိတယ္ တမ္းတတယ္။
<
