Wednesday, May 27, 2009
...
.....
.......
.........
...........
.............
...............
.................
သတိမရပါဘူးဆိုတာကိုက
တေရြ႕ေ၇ြ႕တိုးေနတဲ့ ဒီေရလို
တစ္ေန႔တစ္ေန႕တိုးလို႕ အမွတ္ရေစတယ္။
တေရြ႕ေရြ႕
အလြမ္း
နင္မရွိတဲ့ေန႕.....
တိမ္ေတြဖုံးေနတယ္၊
အလင္းေတြေပ်ာက္ေနတယ္၊
အာရံဳေတြေနာက္ေနတယ္။
ေၿခလွမ္းေတြေမွာက္ခဲ့တယ္္။။
နင္မရွိတဲ့ည....
ၾကယ္ေတြအိပ္ေနတယ္။
လကမိုက္ေနတယ္၊
စမ္းတ၀ါး၀ါးၿဖစ္ေနတယ္။
လမ္းကေပ်ာက္ခဲ့တယ္။
နင္မ၇ွိတဲ့ေနရာ.....
ပန္းေတြႏြမ္းေနတယ္၊
စမ္းေတြခမ္းေနတယ္၊
နင္တစ္ေယာက္ထဲေပ်ာ္ေနတယ္
ငါ့ကိုထား၇က္ခဲ့တယ္။
ႏိုင္ငံၿခားၿပန္တဲ့..........
Tuesday, May 26, 2009
မေနာ္က ေရးပါဆိုေတာ့ေရးပါ့မယ္။
ခင္မင္မူ အမွတ္တရအေနနဲ႕ပါ။
ဒါေပမဲ့ဒီအေၾကာင္းေရးရင္ ေမရဲ႕ ဘ၀ခရီး အေၾကာင္းေတြနည္းနည္းပါမယ္ေနာ္။
အခုအခ်ိန္မွာ
ႏိုင္ငံၿခားၿပန္ဆိုတာကေတာ့ သိပ္ေတာ့မထူးဆန္းေတာ့ပါဘူးလို႕ေၿပာခ်င္တယ္။ ဟိုး...၇ြာက ထန္းတက္သမားေတာင္ စလံုးၿပန္တဲ့.... ဟဟ သိပ္ေတာ့မဆန္းေတာ့ပါဘူးေလ။
ကိုယ္က ပိုက္ပိုက္ၿဖဳန္းေနသူေလ.... အာဟ
အခုထိ အိမ္က ပိုက္ဆံေတာင္းေနတုန္းဆိုေတာ့ ေၿပာရခက္တယ္။ သူမ်ားေတြက ပိုက္ပိုက္ရွာသြားၾက ကိုယ္က ေက်ာင္းတက္ေနတာကိုမၿပီးေတာ့။
ဟိုး ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းတက္ဖို႕ ႏိုင္ငံၿခားစသြားခဲ့စဥ္ကေတာ့ တစ္အိမ္လံုးတစ္ေဆြလံုးလိုက္ပို႕ၾက ငိုလိုက္ၾကတာ။ ေလယာဥ္ကြင္းထဲ၀င္သြားတာေတာင္ ေနာက္လွည့္မၾကည့္နဲ႔ေနာ္တဲ့ ေတာ္ၾကာကိုယ္ငိုမွာကိုမလိုလားလို႕။
အဲဒီတုန္းကေတာ့ဟုတ္တာေပါ့။ အိမ္ကိုဖုန္းေခၚ၇တာအခက္။ internet ေခတ္ကလည္းမဟုတ္ေတာ့ ဘာေမးလ္မွ အလြယ္တစ္ကူပို႔မရ ေနာက္စာပို႔ရင္ ႏွစ္ပါတ္နဲ႕ သံုးပတ္က အနည္းဆံုးၾကာတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ အၿမဲတမ္း ေရာက္လာသမွ်စာေတြက ပြင့္လွ်က္။ ဟဟ
အေဖက အဂ္လိပ္လိုဘဲစာေရးတယ္။ ေရးလည္း ပံုမွန္ပါဘဲ မိသားစု အကုန္ေနေကာင္းပါတယ္။ အားမငယ္ဖို႕ စာကိုၾကိဳးစားသင္ဖို႕။ ဘုရားတရားရွိဖို႕။ လိမၼာဖို႕အၿမဲေရးတယ္။ အင္း..အခုထိ အေဖပို႕ခဲ့တဲ့စာေတြ သိမ္းထားေသးတယ္။ အစြဲအလမ္း သိပ္ၾကီးတတ္တဲ့လူဆိုေတာ့ သိမ္းထားတယ္။ အခုအေဖမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္း အဲဒီစာေတြက ခြန္အားတစ္ခုၿဖစ္ေနတုန္းပါဘဲ။ ေနာက္ အေဖခ်စ္သမီး အေဖနဲ႕ သမီး က တစ္အားပြင့္လင္းၾကတာဆိုေတာ့ အေဖမရွိေတာ့ စာေလးေတြၿပန္ၿပန္ဖတ္ အားယူရတယ္ေလ။
ႏိုင္ငံၿခားကိုေရာက္ခဲ့ရတယ္ဆိုတာလည္း အေဖ့ေက်းဇူးေတြပါဘဲ။ ဘာသာစကားကိုလည္း တတ္က်ြမ္းခဲ့၇တာလည္း အေဖ့ေက်းဇူးေတြပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေက်ာင္းတက္တဲ့ ႏွစ္ေတြမွာ ဘာသာစကားေၾကာင့္ အခက္အခဲမေတြ႕ခဲ့ရဘူး။
ေရာက္တဲ့့ေနရာမွာ သူတို႕ရဲ႕ ဘာသာစကားကိုသင္တယ္။ သိပ္မခက္ခဲဘူး ဘာသာစကားေလ့လာရတာကို၀ါသနာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဘာသာစကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုတတ္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ေမ့ကုန္ၿပီ ဟဟ။
ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ေလးႏွစ္တုန္းက ေတာ္ေတာ္ေလးေပ်ာ္ခဲ့တယ္။ ပ်င္းခ်ိန္ ကိုမရတာ။ အခ်ိန္ေတြကေစ့ေနေအာင္ကိုေပးထားတယ္။ စာေတြပိေနတယ္။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕စာၾကည့္တိုက္ကမထြက္ခဲ့ရဘူး။ ကိုယ္ငယ္စဥ္ကသင္ခဲ့တဲ့ ဆရာေတြက စာေတြကို ၀ါးခြန္႕သလိုမ်ိဳး အာဂုဏ္ေဆာင္ရတာေတြကိုလုပ္ခဲ့ရတယ္ေလ။ စာၾကည့္တိုက္မွာသြားရွာတာမရွိမွ မ၇ွိတာ။ ကိုယ့္ဆရာေတြရဲ႕ စတိုင္ေလ။ ႏိုင္္ငံၿခားက ဆရာကေတြက ကိုယ့္အစာကိုယ္၇ွာစားတတ္ေအာင္ သင္ေပးတယ္။ ေလးငါးထပ္စာၾကည့္တိုက္မွာ စာအုပ္ေတြအေသ၇ွာဖတ္ရ၊ မွတ္တမ္းေတြ ကိုးကားစရာေတြေရးရဆိုေတာ့ တကၠသိုလ္ေလးႏွစ္ ဘယ္လိုကုန္ခဲ့တယ္မသိ။ အဲဒါကေတာ့ ငယ္ငယ္က တကၠသိုလ္တက္ခဲ့တုန္းကပါ။
ကိုယ္ႏိုင္ငံၿခားသြားလို႕ၿပန္လာရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပါလာမွာဘဲလို႕ဘယ္သူမွ မထင္ အသိုင္းအ၀န္းတစ္ခုလံုးကသိတယ္ေလ။ ေက်ာင္းတက္ရံုသက္သက္ဆိုတာ။ မိဘေတြပ္ိုက္ပိုက္ကိုအဲလိုေလးသံုးခဲ့တာ။
အိမ္အၿပန္လမ္းမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး အသက္ရႈေခ်ာင္ခဲ့တယ္ စာေတြေခါင္းေပၚကခ်လိုက္သလိုခံစားခဲ့ရလို႕
အဲဒီတုန္းက အိမ္ကို ၿပန္ေတာ့ေပ််ာ္ပါတယ္။ ေလးႏွစ္တိတိ မိဘ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႕ မေတြ႔ရဆိုေတာ့ အေတာ္ကိုေပ်ာ္ခဲ့တယ္။
အခုတစ္ခါေက်ာင္းတက္ဖို႕ ေရၿခားကိုေရာက္ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္အိမ္ၿပန္ရတာ အေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ကအမ ကစိတ္ညစ္သည္ ၿပန္လာမည္ကိုေလ။ ပိုက္ဆံကုန္တယ္တဲ့ေလ သူမ်ားေတြက ၿပည္ပကလာရင္ ပိုက္ပိုက္ပါလာတယ္ ကိုယ္ က ပိုက္ပိုက္ ၿပန္ၿဖဳန္းတာ။ အိမ္မွာ တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာခဲ့တယ္။ ေနခဲ့တဲ့ တစ္လမွာ ေက်ာင္းစက္မက္စတာတစ္ခုတက္စရာေလာက္ကုန္ေတာ့ ၿပန္လာမည္ကိုေၾကာက္သည္။ အေမကေတာ့ သမီးေထြးေလးဆိုေတာ့ ဘာလုပ္လုပ္ မေၿပာ ၿပန္မလာရင္ေတာင္ ေမးေမးေနသည္။ တစ္ႏွစ္တစ္ခါေတာ့ၿပန္လာပါတဲ့။
အမ ကေတာ့ နင္လာတာပိုက္ပိုက္ကုန္တယ္တဲ့။ ေက်ာင္းကလည္းၿပီးမၿပီးႏိုင္တဲ့ေလ။ အကိုကေတာ့ ဒါၿပီး ေဒါက္တာဘြဲဆက္ယူေစခ်င္ေသးသည္တဲ့ေလ။ သူမ်ားေတြက ပိုက္ပုိက္ထြက္ရွာေနခ်ိန္ ကိုယ္က ထိုင္သံုးေနသည္။ အိမ္နီးခ်င္းေတြက ကိုယ္ၿပန္ေရာက္ေနတာၿမင္လွ်င္ သိၾကသည္။ အမ ေတာ့ ပင္ပန္းေတာ့မည္ဆိုတာ။ ႏိုင္ငံၿခားမွာငတ္လာေသာ ၿမန္မာအစားစာေတြ တစ္ေန႕တစ္မ်ိဳးလုပ္ေက်ြးေတာ့မည္ဆိုတာ။ ငယ္ငယ္ကတည္းကဘာမွ မခ်က္ခိုင္း မီးဖိုေခ်ာင္၀င္ရင္ ႏွင္ထုတ္သည္။ အခုၿပန္ခဲ့တဲ့ တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ အိမ္တြင္းေအာင္းသည္။ အစာစားလိုက္ အိပ္လိုက္ ကိုရီးယားကားေတြၾကည့္လိုက္ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႕ စကားေၿပာလိုက္ အိမ္ရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေတြကို အၿပည့္အ၀ခံယူလိုက္တယ္။ စိတ္ကိုေၿဖလိုက္တယ္။ ခံစားခ်က္ေတြကိုကုလိုက္တယ္။
မီးမလာ ေတာ့ အဲကြန္းမရ။ ေလ ရမဲ့ၾကားေလကိုလိုက္ရွာရတာလည္း အ၇သာတစ္ခု။ အင္တာနက္ကေတာ့ ေၿပာမေနနဲ႕ ကိုယ္ေရာက္ကတည္းက ၿပင္ေနပါတယ္ ဆိုတာ ၿပန္တဲ့အထိ မပီး။ ေမးလ္စစ္ခ်င္တာေတာင္ ကိုေအာင္ ကိုေကာင္း တို႕ကိုအကူအညီေတာင္းခဲ့ရသည္။ ခ်စ္ေမာင္ေလးဆီလည္း ဖုန္းဆက္ဆက္ၿပီးေမးရသည္။ အင္တာနက္ ဘယ္ေတာ့ဖြင့္မလည္းဆိုတာကို။
ကိုယ့္ဘေလာ့ကိုလည္းမ၀င္တတ္ေတာ့ ဆီးဗုန္းမွာ လာေအာင္သမွ်ေလးေတြဖတ္ရေအာင္ဆိုၿပီးရြာသားက ကူညီပို႔ေပးေသးတယ္။ ေပ်ာ္စရာတစ္မ်ိဳးေပါ့ေနာ္။ ကုိယ့္ ဘေလာ့ေမာင္ႏွမေလးေတြရဲ႕ ခ်စ္စရာေလးေတြကိုသိခဲ့၇တယ္။ အေတာ္ေတာ့ ေပ်ာ္ခဲ့သည္။ ကိုယ့္ကိုခ်စ္သည့္ အေမ ေမာင္ႏွမေတြ တူေတြတူမေတြ အိမ္နီးခ်င္းမွ မိတ္ေဆြေတြနဲ႕ တူတူစကားေတြေၿပာ၇တာ။
လြမ္းပါတယ္။ ကိုယ့္တိုင္းၿပည္ေလးကို ကိုယ့္မိသားစုေလးကို။ မီးမရေပမဲ့ အဲကြန္းနဲ႔မလညး္ႏိုင္တဲ့ အေမခပ္ေပးတဲ့ ယပ္ေတာင္ တၿဖတ္ၿဖတ္သံစဥ္ေတြၾကားမွာ အိပ္စက္ခဲ့တာေတြ၊့ မီးေသြးေတြအူေနေအာင္ေမႊးၿပီး စားစရာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးခ်က္ေက်ြးတဲ့ အမ လက္ရာေတြ။ အင္တာနက္မရလို႕ တစ္ညတစ္ည ခ်စ္ေမာင္ေလးနဲ႕ ဖုန္းေစာင့္ေၿပာရတာေတြ။ ဖုန္းေၿပာရင္လည္း ၾကားလား ၾကားလား၊ အင္း...ၾကားတယ္ေၿပာ...လို႕ဆိုေတာ့ ၾကားေတာ့ဘူး...ဟဲဟဲ ဂလိုေလးကလည္းခ်စ္စရာ။ လိုင္းက အၿမဲပူးေနလို႕ ဘာေၿပာလို႔ေၿပာေနမွန္းမသိခဲ့တာေတြက အမ်ားသား။ ကုတင္ေပၚမွာတို႕ အခန္းထဲကေန ဇိမ္နဲ႕စကားေၿပာ၇မယ္မေအာင့္ေမ့နဲ႕ အၿပင္ထြက္ေၿပာရတယ္။ ဟဲဟဲ သစ္ပင္ေအာက္ဆိုသိပ္မမိခ်င္။ အမ က ေၿပာပါတယ္ နင့္ဆီကလာတဲ့ဖုန္းဆိုရင္တဲ့ ဟိုးေရစဥ္သံုးထပ္ေပၚတက္ေၿပာရတယ္ဆိုဘဲ။
အကုန္လံုးပါဘဲ အရာရာတိုင္းအသားက်ေနတဲ့ေနရာ ေပ်ာ္စရာေလးေတြအၿဖစ္သတ္မွတ္ရတာေပါ့။ သူတို႕တစ္ေတြလည္း မေၿပလည္မူေတြနဲ႕ အသားက်ေနၾကေတာ့ ခက္ခဲတယ္မထင္ေတာ့။ ေပ်ာ္ေအာင္ေနၾကတယ္။ ကိုယ္ေတြအတြက္ ကေတာ့ အစဥ္မေၿပလိုက္တာေပါ့ေနာ္။ သူတို႕ကေတာ့ အပူရုပ္ကိုဟန္လုပ္ၿပံုးေနၾကတာလား ကိုယ့္ဟာကိုဘဲေပ်ာ္ေအာင္ေနၾကတာလား အရာရာတုိင္းအသားက်ေနၾကတာလားေတာ့မသိ။ ဒါေပမဲ့ အေမ့ရဲ႕ ယက္ခပ္သံ ..သံစဥ္ေလးရယ္ မီးခိုးေတြအူေနတဲ့ ဟင္းရယ္ ေလာကၾကီးနဲ႕ အဆက္အသြယ္ၿဖတ္္ေပးတဲ့ အင္တာနက္ရယ္ မရေနေပမဲ့လည္း ေပ်ာ္မိတယ္ တမ္းတတယ္။
အဲဒီကိုေရာက္တယ္...
Saturday, May 23, 2009
ေရပန္းေလး
စိတ္ကူးကမၻာေလး
ပန္းကားေလးေမာင္းမယ္
နာရီကလည္းမွန္တယ္
အသီးေတြကစံုတယ္
သူေလးအိပ္ေနတယ္
သေ၀ထိုးမ အၾကိုက္ဆံုးပံု
ခ််စ္သူအလာကိုေမွ်ာ္ရင္း.......
ပိေတာက္အရိပ္....
Saturday, May 16, 2009
ဒီေန႕ပိေတာက္ေတြတစ္ၿခံလံုးပြင့္ေနတယ္။ ေႏြမကုန္မခ်င္းမ်ားပြင့္ေနဦး မလားေတာင္မသိေတာ့။ ပန္းၿခံတစ္ေလွ်ာက္ ေၿခခ်လိုက္တိုင္း ပန္းေမြ႕ယာ၀ါ၀ါမွာေလွ်ာက္ေနရသလိုဘဲ။ တစ္လမ္းလံုး၀ါ၀င္းေနသလိုေမႊးၾကိဳင္ေနတယ္။
သၾကၤန္မေရာက္ခင္တစ္ရက္ကိုၿပန္သတိရမိတယ္။
သူကေခၚတယ္ ေခ်ာင္းသာသြားရေအာင္လိုက္ခဲ့ပါလားတဲ့ေလ။ၿပံဳးၿပံဳးေလးဘဲေနလိုက္ပါတယ္။
သၾကၤန္လည္ရေအာင္တဲ့လာေခၚၿပန္တယ္။
ၿပံဳးၿပံဳးေလးဘဲၿငင္းၿမဲပါ။
ပင္လယ္ကမ္းေၿခေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုေရာက္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ ေခ်ာင္းသာကိုေတာ့ဒီေန႕အထိမေရာက္ဘူးေသး။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း ေရာက္ဘူးေတာ့မွာမဟုတ္ေပ။
သၾကၤန္မွာ သူမ်ားေတြေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ ေငးေနရံုသက္သက္ကလြဲလို႕ ဘယ္ေတာ့မွ သၾကၤန္ဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ေပ်ာ္စရာေန႔မဟုတ္လာႏိုင္ေတာ့။ ပိေတာက္ပန္းကိုအရမ္းၾကိဳက္ခဲ့ဘူးတယ္။ အခုေတာ့လည္း ပန္ဖို႕ေနေနသာသာ မခူးခဲ့တာေတာင္ၾကာေပါ့။
သၾကၤန္မွာ ေတြ႕ဆံုခဲ့တယ္ ၿပီးေတာ့ လမ္းခြဲခဲ့တယ္။မဆံုႏိုင္ေတာ့တဲ့လမ္းခြဲမူေတြ ၿဖစ္တည္ခဲ့ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ေရာက္တိုင္း မေပ်ာ္ႏိုင္ဘူး။ ဒဏ္ရာေဟာင္းေတြအသစ္သစ္ေတြၿဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ေမ့သြားခဲ့ေလသူ ထားသြားခဲ့ေလသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ေတာ့ ဘာမွ ခံစားရေတာ့မွာမဟုတ္ေပမဲ့ က်န္ေနခဲ့သူတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ဒီႏွစ္ပါတ္လည္ေန႔တိုင္း အနာေဟာင္းကိုၿပန္ၿပန္စြေနသလိုဘဲေလ။
အိမ္တြင္းေအာင္းလိုက္တယ္ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ မိသားစုနဲ႕စကားေတြေၿပာလိုက္ ရီလိုက္ေမာလိုက္ပါဘဲ ေနၿဖစ္တယ္၊ ရုပ္ရွင္ကိုတစ္ခုၿပီးတစ္ခုၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ မုန္႕မ်ိဳးစံုကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု လုပ္စားေနလိုက္တယ္။
ေမာင္ႏွမေတြ ကေလးေတြရဲ႕၇ီသံေတြနဲ႕ရင္ထဲကအသံေတြကိုဖုံးခိုင္းလိုက္တယ္။
ႏွစ္ေတြဘယ္လိုေၿပာင္းေၿပာင္း ရင္ထဲကအသံကေတာ့ဆူေနဆဲပါဘဲ။ ဒီလိုႏွစ္ပါတ္လည္တိုင္း ရင္ထဲက အမာ၇ြတ္ေလးကိုမထိခိုက္ရေအာင္ ေသခ်ာေလးဖုံးထားရဦးေတာ့မယ္။ ထိခိုက္မိမွာေၾကာက္တယ္။ ဒီအတိုင္းေလးဘဲလူမသိသူမသိထာ၀ရ သိမ္းထားလိုက္ခ်င္တယ္။
ၿပန္စြမိရင္နာမွာေၾကာက္တယ္။ ၿပန္လည္လို႕အစိမ္းသက္သက္ၿဖစ္မွာအေၾကာက္ဆံုးဘဲ။
အဲဒီေၾကာက္စိတ္ကိုေၿဖေပ်ာက္ေအာင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကိဳးစားရဦးမယ္။
ကိုယ့္အယူအဆေလးအတိုင္း
အခ်စ္ဆိုတာအနာေဖးေလးအုပ္ေနတဲ့ အမာရြတ္ေလးပါ၊
ထိမိတိုင္းအသစ္ၿဖစ္တယ္။
တိုက္မိတိုင္းလည္းအနာသစ္လိုေသြးခ်င္းခ်င္း နီတတ္တယ္ဆိုသလိုေပါ့............
ငါ
Thursday, May 14, 2009
ငါဟဲ့မာန
ငါမထိန္းဘဲ
ငါလမ္းငါေလွ်ာက္
ငါေကာက္ေၾကာင္းမွာ
ငါသာငါဟု
ငါထုဆစ္ရင္း
ငါၿမတ္ႏိုးရာ
ငါခ်စ္ပန္းကို
ငါ့ရင္နူမွာ
ငါဆင္ခဲ့တာ
ထာ၀ရတြက္ပါ။
ေတြးမိတာေလးေလွ်ာက္ေရးမိတာ
အလြမ္းရဲ႕တစ္ဖက္
Monday, May 11, 2009
အိမ္ၿပဴတင္းကအၿပင္ကိုေငးရင္း
မွန္သားၿပင္ေပၚကမိုးစက္ေလးေတြကို
တစ္စက္ၿခင္း၇ည္တြက္မိတယ္။
ငါ့မ်က္ရည္စက္ေတြကေတာ့
မိုးေ၇ထက္မ်ားလို႕မ၇ည္တတ္ခဲ့။
ငါငိုေနတာလား
ေက်ကြဲေနတာလား
ေနာင္တရေနတာလား
တမ္းတေနတာလား
...........
...........
...........
ေလာကမွာမိုးေတြ၇ြာလို႕စိုေနတယ္
မ်က္လံုးအိမ္မွာမ်က္ရည္ေတြခိုေနတယ္။
ေကာင္းကင္ကတိမ္ေတြၿပိဳေနတယ္
ငါ့ရင္မွာေသာကေတြပိုေနတယ္။
.................
..................
..................
မိုးေရလား၊မ်က္ရည္လား၊
သူၿပိုင္ကိုယ္ၿပိဳင္
အခ်ိန္အကန္႕သန္႕မဲ့
အခ်ဳပ္အေႏွာင္မဲ့
စီးေနၾကတယ္။
ရပ္တန္႕မဲ့လူမရွိဘူး။
ေဖးကူမဲ့လူမရွိဘူး
တစ္ေယာက္ထဲပါ...
ဟုတ္တယ္
ငါတစ္ေယာက္ထဲ....
