 |
ေၿပာင္းလဲၿခင္းေတြအားလံုးထဲက၊
မေၿပာင္းလဲတဲ့ အရာတစ္ခုကေတာ့၊
ငါ့ရင္ကုိမြန္းက်ပ္ေစတယ္။
မေၿပာင္းလဲတဲ့ မင္းမာနေတြကလည္း၊
စစ္ေၿမၿပင္ကလက္နက္ေတြလို၊
မတိုက္ေပမဲ့ တိုက္ခိုက္ေနဆဲ။
မလႈပ္မယွက္ပါဘဲ
ရပ္ေနဆဲ...
ရပ္ေနဆဲပါ
ေၾကာက္ေနတာလား...
ေတြေ၀ေနတာလား...
တည္ၿငိမ္ေနတာလား....
ေသခ်ာတာတစ္ခုေတာ့ရွိတယ္ ငါထြက္မေၿပးခဲ့ဘူး။
ဆႏၵေလးတစ္ခုကေတာ့...
မင္းေရွ႕မွာ ပံုလွ်က္ပဲလဲလဲ၊
မုန္းမ်က္၀န္းေတြေၾကာင့္ ၿပာဘဲၿဖစ္ၿဖစ္၊
ၿဖစ္ခ်င္တာၿဖစ္ပါေစေတာ့...
ငါ့ရဲ႕ အစနဲ႕ အဆံုးကမင္းေရွ႔မွာဘဲ ထာ၀ရတည္ပါရေစ။
တစ္ခါတစ္ေလ ေလာကၾကီးက ေမွ်ာ္လင့္တာေတြၿဖစ္မလာဘူး တစ္ခါတစ္ေလမွာ တစ္ပါးသူေတြေပ်ာ္ေနမွာပါေလ လို႔ ထင္မွတ္ခဲ့တာေတြ တစ္ခါတစ္ေလ အလြဲေတြ မွ တက္တက္ဆင္အလြဲေတြၿဖစ္တတ္ၾကတယ္။
ကိုယ့္ဘ၀မွာလည္း ေပ်ာ္ရြင္ဘြယ္ရက္ေတြမေတြ႔ႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႕ေအာင့္ေမ့ခဲ့တာလည္း မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေပ်ာ္ရြင္မူေတြ တေပြ႕တစ္ပိုက္နဲ႕ ဘ၀တစ္ခု ကိုၿပန္စႏိုင္ခဲ့တာေတြ အံ့ၿသစရာပင္။
သူ႕ခ်စ္သူေလး...ေနမေကာင္းရွာဘူးတဲ့ေလ။ ထူးထူး ၿခားၿခား စာေရးလာလို႕သိလိုက္တာပါ။
ကိုယ့္ကိုေတာင္လက္မခံလို႔ ဘေလာ့လုပ္ထားတာဘဲေလ။ စာေတြမေရးေတာ့ေလာက္ဘူးေပါ့။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္လည္း တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ဘ၀ကိုခံယူၿပီး တူလက္တြဲ ေပ်ာ္ေနမယ္ထင္ခဲ့တယ္။ သူတို႕အေၾကာင္းေတြလည္း ကိုယ့္နားကိုေရာက္လာလိမ့္မယ္ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဘူးေလ။ ကိုယ္လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ သူတို႕နံဲ႕ကင္းႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားတယ္။ ဘ၀သစ္ကိုစတင္ေနထိုင္ခဲ့တာဘဲ ၾကာေပါ့။ ေနတတ္ေအာင္ ေနခဲ့တယ္။ ေပ်ာ္ရြင္မူတစ္ခုကို အၿပည့္အ၀မဟုတ္ေတာင္ ဖန္တီးေနထိုင္ခဲ့တာ။
အခုဆို ရက္ကေလ လ ေတာင္ကူးေရာေပါ့။ ေက်နပ္စြာနဲ႔ပါ။
နာက်င္တာလည္း ေမ့ႏိုင္ခဲ့တယ္ ခြင့္လြတ္တယ္ဆုိတာလည္း မဟုတ္။ ေနာက္ ဆံုး အတိတ္တစ္ခုမွာေတာင္ အဲဒီလူေတြမရွိခဲ့သလို ေနတတ္ေအာင္ေနပစ္ခဲ့တာ ၾကာေပါ့။ ဟုတ္တယ္ အရာရာတိုင္းမသိေတာ့သလို မ၇ွိခဲ့တဲ့ အတိတိတစ္ခုအေနနဲ႕ေနတတ္ခဲ့ၿပီ။
သူေပ်ာ္ေနမယ္ လို႕ေအာင့္ေမ့ခဲ့တာ အင္းေလ..
အီးေမးလ္ေလးဖြင့္လိုက္ေတာ့မွ သူ႕ခ်စ္သူေနမေကာင္းဘူးတဲ့ ဟိုး အေ၀းမွာဆိုေတာ့
၀မ္းနည္းေနမည္ေပါ့။ ၿဖစ္တတ္ပါတယ္။
ဘာဘဲၿဖစ္ၿဖစ္ သူ႕ခ်စ္သူၿပန္အလာကိုေတာ့ သူေမွ်ာ္ေနမည္။ ဖုန္းေတြဆက္ေနမည္။
ဒါလည္း ခဏတာ ၀မ္းနည္းမူတစ္ခုေနမွာပါ။
ေနာက္ေတာ့လည္း သူတို႕ ၿပန္ဆံုၾကရင္ေတာ့ ေပ်ာ္ရြင္ဘြယ္ဘ၀ရြက္ေလွကိုလြင့္ ေပ်ာ္ၿမဴးႏိုင္ၾကမွာပါ။
ေပ်ာ္၇ြင္ၾကည္ႏႈးႏိုင္ ပါေစလို႕လည္း ဆုေတြေတာင္းေပးေနလိုက္ပါေတာ့တယ္ေလ။
သန္းေခါင္ယံညေယာင္ယမ္းၿပီးထေအာ္မိတယ္….
ရင္ထဲလိႈက္ကနဲဘာရယ္ေတာ့မသိ။
တမ္းတမ္းတတအတိတ္ကိုတရင္းတေရးႏိုးအထ၊ကေယာင္ကတန္း။
ဒီလိုလမိုက္ညေတြအိပ္ရင္းလန္႕ႏိုးခဲ့ရတာမနည္းေတာ့ပါလား။
မၿပည့္စံုတဲ့လစ္ဟာမူတစ္ခု၀မ္းနည္းမူယဥ္တန္းေလးကရင္ကိုအၿမဲမြန္းၾကပ္ေစခဲ့တယ္။
ၿပန္ကာေတြးေတာရင္းတိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ပတ္၀န္းက်င္အသိနဲ့ငါဘယ္မွာလည္း။
ေတြးတိုင္းလည္းမသြား။ရပ္တန္႕ေနတဲ့လမိုက္ညေတြ။ဘ၀ရဲ့အလင္းေတြတိမ္လိုကြယ္ခဲ့တဲ့ေန႕။
သူဟာဘ၀ရဲ့အားကိုးရာမာန္တိုင္၊ရင္တြင္းၿဖစ္ၿပသာနာေတြမေမာႏိုင္ေၿဖရွင္းေပးသူ။
ေမာပန္းႏြမ္းနယ္ခ်ိန္ေတြရင္ခြင္ထဲတိုးေ၀ွ႕ခ်ြဲလိုက္ရံုနဲ႕ ေပ်ာက္ကြယ္ေပးႏိုင္ေသာတန္ခိုးရွင္။ ခ်စ္လွစြာေသာအေဖ။
သတိရမူမ်က္ရည္ေလးေတြထိန္းရင္း
ၿပန္မဆံုႏိုင္ေတာ့ပါလားဆိုတဲ့လြမ္ေမာမူေတြနဲ့အတူ...
ဘ၀ရဲ႕မာန္တိုင္ၾကီးၿပိဳလဲခဲ့ၿပီ။
ညင္သာတဲ့ဆိုဆံုးမမႈေတြေပ်ာက္။ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေလၽွာက္ခဲ့ရတာ၊ အခုဆိုရင္ေလးႏွစ္ေရာက္ခဲ့ပီ။
ၿပကၡဒိန္စာရြက္ေတြဘယ္လိုဘဲေၿပာင္းေၿပာင္း၊ေမ့မရတာမေန႕က..ေလးလိုပါလား။
ၿပန္ဆံုရာလမ္းမရွိ၊သူ႕အသက္ေလးကိုအပ္သြားလိုက္တာေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း။
ဒါေပမဲ့ထြက္သြားခဲ့တာေတာ့ထာ၀ရပါ။ ....လြမ္းလိုက္တာဘ၀ရဲ့မာန္တိုင္ၾကီးေရ….
...
.....
.......
.........
...........
.............
...............
.................
သတိမရပါဘူးဆိုတာကိုက
တေရြ႕ေ၇ြ႕တိုးေနတဲ့ ဒီေရလို
တစ္ေန႔တစ္ေန႕တိုးလို႕ အမွတ္ရေစတယ္။
နင္မရွိတဲ့ေန႕.....
တိမ္ေတြဖုံးေနတယ္၊
အလင္းေတြေပ်ာက္ေနတယ္၊
အာရံဳေတြေနာက္ေနတယ္။
ေၿခလွမ္းေတြေမွာက္ခဲ့တယ္္။။
နင္မရွိတဲ့ည....
ၾကယ္ေတြအိပ္ေနတယ္။
လကမိုက္ေနတယ္၊
စမ္းတ၀ါး၀ါးၿဖစ္ေနတယ္။
လမ္းကေပ်ာက္ခဲ့တယ္။
နင္မ၇ွိတဲ့ေနရာ.....
ပန္းေတြႏြမ္းေနတယ္၊
စမ္းေတြခမ္းေနတယ္၊
နင္တစ္ေယာက္ထဲေပ်ာ္ေနတယ္
ငါ့ကိုထား၇က္ခဲ့တယ္။
မေနာ္က ေရးပါဆိုေတာ့ေရးပါ့မယ္။
ခင္မင္မူ အမွတ္တရအေနနဲ႕ပါ။
ဒါေပမဲ့ဒီအေၾကာင္းေရးရင္ ေမရဲ႕ ဘ၀ခရီး အေၾကာင္းေတြနည္းနည္းပါမယ္ေနာ္။
အခုအခ်ိန္မွာ
ႏိုင္ငံၿခားၿပန္ဆိုတာကေတာ့ သိပ္ေတာ့မထူးဆန္းေတာ့ပါဘူးလို႕ေၿပာခ်င္တယ္။ ဟိုး...၇ြာက ထန္းတက္သမားေတာင္ စလံုးၿပန္တဲ့.... ဟဟ သိပ္ေတာ့မဆန္းေတာ့ပါဘူးေလ။
ကိုယ္က ပိုက္ပိုက္ၿဖဳန္းေနသူေလ.... အာဟ
အခုထိ အိမ္က ပိုက္ဆံေတာင္းေနတုန္းဆိုေတာ့ ေၿပာရခက္တယ္။ သူမ်ားေတြက ပိုက္ပိုက္ရွာသြားၾက ကိုယ္က ေက်ာင္းတက္ေနတာကိုမၿပီးေတာ့။
ဟိုး ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းတက္ဖို႕ ႏိုင္ငံၿခားစသြားခဲ့စဥ္ကေတာ့ တစ္အိမ္လံုးတစ္ေဆြလံုးလိုက္ပို႕ၾက ငိုလိုက္ၾကတာ။ ေလယာဥ္ကြင္းထဲ၀င္သြားတာေတာင္ ေနာက္လွည့္မၾကည့္နဲ႔ေနာ္တဲ့ ေတာ္ၾကာကိုယ္ငိုမွာကိုမလိုလားလို႕။
အဲဒီတုန္းကေတာ့ဟုတ္တာေပါ့။ အိမ္ကိုဖုန္းေခၚ၇တာအခက္။ internet ေခတ္ကလည္းမဟုတ္ေတာ့ ဘာေမးလ္မွ အလြယ္တစ္ကူပို႔မရ ေနာက္စာပို႔ရင္ ႏွစ္ပါတ္နဲ႕ သံုးပတ္က အနည္းဆံုးၾကာတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ အၿမဲတမ္း ေရာက္လာသမွ်စာေတြက ပြင့္လွ်က္။ ဟဟ
အေဖက အဂ္လိပ္လိုဘဲစာေရးတယ္။ ေရးလည္း ပံုမွန္ပါဘဲ မိသားစု အကုန္ေနေကာင္းပါတယ္။ အားမငယ္ဖို႕ စာကိုၾကိဳးစားသင္ဖို႕။ ဘုရားတရားရွိဖို႕။ လိမၼာဖို႕အၿမဲေရးတယ္။ အင္း..အခုထိ အေဖပို႕ခဲ့တဲ့စာေတြ သိမ္းထားေသးတယ္။ အစြဲအလမ္း သိပ္ၾကီးတတ္တဲ့လူဆိုေတာ့ သိမ္းထားတယ္။ အခုအေဖမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္း အဲဒီစာေတြက ခြန္အားတစ္ခုၿဖစ္ေနတုန္းပါဘဲ။ ေနာက္ အေဖခ်စ္သမီး အေဖနဲ႕ သမီး က တစ္အားပြင့္လင္းၾကတာဆိုေတာ့ အေဖမရွိေတာ့ စာေလးေတြၿပန္ၿပန္ဖတ္ အားယူရတယ္ေလ။
ႏိုင္ငံၿခားကိုေရာက္ခဲ့ရတယ္ဆိုတာလည္း အေဖ့ေက်းဇူးေတြပါဘဲ။ ဘာသာစကားကိုလည္း တတ္က်ြမ္းခဲ့၇တာလည္း အေဖ့ေက်းဇူးေတြပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေက်ာင္းတက္တဲ့ ႏွစ္ေတြမွာ ဘာသာစကားေၾကာင့္ အခက္အခဲမေတြ႕ခဲ့ရဘူး။
ေရာက္တဲ့့ေနရာမွာ သူတို႕ရဲ႕ ဘာသာစကားကိုသင္တယ္။ သိပ္မခက္ခဲဘူး ဘာသာစကားေလ့လာရတာကို၀ါသနာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဘာသာစကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုတတ္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ေမ့ကုန္ၿပီ ဟဟ။
ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ေလးႏွစ္တုန္းက ေတာ္ေတာ္ေလးေပ်ာ္ခဲ့တယ္။ ပ်င္းခ်ိန္ ကိုမရတာ။ အခ်ိန္ေတြကေစ့ေနေအာင္ကိုေပးထားတယ္။ စာေတြပိေနတယ္။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕စာၾကည့္တိုက္ကမထြက္ခဲ့ရဘူး။ ကိုယ္ငယ္စဥ္ကသင္ခဲ့တဲ့ ဆရာေတြက စာေတြကို ၀ါးခြန္႕သလိုမ်ိဳး အာဂုဏ္ေဆာင္ရတာေတြကိုလုပ္ခဲ့ရတယ္ေလ။ စာၾကည့္တိုက္မွာသြားရွာတာမရွိမွ မ၇ွိတာ။ ကိုယ့္ဆရာေတြရဲ႕ စတိုင္ေလ။ ႏိုင္္ငံၿခားက ဆရာကေတြက ကိုယ့္အစာကိုယ္၇ွာစားတတ္ေအာင္ သင္ေပးတယ္။ ေလးငါးထပ္စာၾကည့္တိုက္မွာ စာအုပ္ေတြအေသ၇ွာဖတ္ရ၊ မွတ္တမ္းေတြ ကိုးကားစရာေတြေရးရဆိုေတာ့ တကၠသိုလ္ေလးႏွစ္ ဘယ္လိုကုန္ခဲ့တယ္မသိ။ အဲဒါကေတာ့ ငယ္ငယ္က တကၠသိုလ္တက္ခဲ့တုန္းကပါ။
ကိုယ္ႏိုင္ငံၿခားသြားလို႕ၿပန္လာရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပါလာမွာဘဲလို႕ဘယ္သူမွ မထင္ အသိုင္းအ၀န္းတစ္ခုလံုးကသိတယ္ေလ။ ေက်ာင္းတက္ရံုသက္သက္ဆိုတာ။ မိဘေတြပ္ိုက္ပိုက္ကိုအဲလိုေလးသံုးခဲ့တာ။
အိမ္အၿပန္လမ္းမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး အသက္ရႈေခ်ာင္ခဲ့တယ္ စာေတြေခါင္းေပၚကခ်လိုက္သလိုခံစားခဲ့ရလို႕
အဲဒီတုန္းက အိမ္ကို ၿပန္ေတာ့ေပ််ာ္ပါတယ္။ ေလးႏွစ္တိတိ မိဘ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႕ မေတြ႔ရဆိုေတာ့ အေတာ္ကိုေပ်ာ္ခဲ့တယ္။
အခုတစ္ခါေက်ာင္းတက္ဖို႕ ေရၿခားကိုေရာက္ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္အိမ္ၿပန္ရတာ အေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ကအမ ကစိတ္ညစ္သည္ ၿပန္လာမည္ကိုေလ။ ပိုက္ဆံကုန္တယ္တဲ့ေလ သူမ်ားေတြက ၿပည္ပကလာရင္ ပိုက္ပိုက္ပါလာတယ္ ကိုယ္ က ပိုက္ပိုက္ ၿပန္ၿဖဳန္းတာ။ အိမ္မွာ တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာခဲ့တယ္။ ေနခဲ့တဲ့ တစ္လမွာ ေက်ာင္းစက္မက္စတာတစ္ခုတက္စရာေလာက္ကုန္ေတာ့ ၿပန္လာမည္ကိုေၾကာက္သည္။ အေမကေတာ့ သမီးေထြးေလးဆိုေတာ့ ဘာလုပ္လုပ္ မေၿပာ ၿပန္မလာရင္ေတာင္ ေမးေမးေနသည္။ တစ္ႏွစ္တစ္ခါေတာ့ၿပန္လာပါတဲ့။
အမ ကေတာ့ နင္လာတာပိုက္ပိုက္ကုန္တယ္တဲ့။ ေက်ာင္းကလည္းၿပီးမၿပီးႏိုင္တဲ့ေလ။ အကိုကေတာ့ ဒါၿပီး ေဒါက္တာဘြဲဆက္ယူေစခ်င္ေသးသည္တဲ့ေလ။ သူမ်ားေတြက ပိုက္ပုိက္ထြက္ရွာေနခ်ိန္ ကိုယ္က ထိုင္သံုးေနသည္။ အိမ္နီးခ်င္းေတြက ကိုယ္ၿပန္ေရာက္ေနတာၿမင္လွ်င္ သိၾကသည္။ အမ ေတာ့ ပင္ပန္းေတာ့မည္ဆိုတာ။ ႏိုင္ငံၿခားမွာငတ္လာေသာ ၿမန္မာအစားစာေတြ တစ္ေန႕တစ္မ်ိဳးလုပ္ေက်ြးေတာ့မည္ဆိုတာ။ ငယ္ငယ္ကတည္းကဘာမွ မခ်က္ခိုင္း မီးဖိုေခ်ာင္၀င္ရင္ ႏွင္ထုတ္သည္။ အခုၿပန္ခဲ့တဲ့ တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ အိမ္တြင္းေအာင္းသည္။ အစာစားလိုက္ အိပ္လိုက္ ကိုရီးယားကားေတြၾကည့္လိုက္ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႕ စကားေၿပာလိုက္ အိမ္ရဲ႕ အေငြ႕အသက္ေတြကို အၿပည့္အ၀ခံယူလိုက္တယ္။ စိတ္ကိုေၿဖလိုက္တယ္။ ခံစားခ်က္ေတြကိုကုလိုက္တယ္။
မီးမလာ ေတာ့ အဲကြန္းမရ။ ေလ ရမဲ့ၾကားေလကိုလိုက္ရွာရတာလည္း အ၇သာတစ္ခု။ အင္တာနက္ကေတာ့ ေၿပာမေနနဲ႕ ကိုယ္ေရာက္ကတည္းက ၿပင္ေနပါတယ္ ဆိုတာ ၿပန္တဲ့အထိ မပီး။ ေမးလ္စစ္ခ်င္တာေတာင္ ကိုေအာင္ ကိုေကာင္း တို႕ကိုအကူအညီေတာင္းခဲ့ရသည္။ ခ်စ္ေမာင္ေလးဆီလည္း ဖုန္းဆက္ဆက္ၿပီးေမးရသည္။ အင္တာနက္ ဘယ္ေတာ့ဖြင့္မလည္းဆိုတာကို။
ကိုယ့္ဘေလာ့ကိုလည္းမ၀င္တတ္ေတာ့ ဆီးဗုန္းမွာ လာေအာင္သမွ်ေလးေတြဖတ္ရေအာင္ဆိုၿပီးရြာသားက ကူညီပို႔ေပးေသးတယ္။ ေပ်ာ္စရာတစ္မ်ိဳးေပါ့ေနာ္။ ကုိယ့္ ဘေလာ့ေမာင္ႏွမေလးေတြရဲ႕ ခ်စ္စရာေလးေတြကိုသိခဲ့၇တယ္။ အေတာ္ေတာ့ ေပ်ာ္ခဲ့သည္။ ကိုယ့္ကိုခ်စ္သည့္ အေမ ေမာင္ႏွမေတြ တူေတြတူမေတြ အိမ္နီးခ်င္းမွ မိတ္ေဆြေတြနဲ႕ တူတူစကားေတြေၿပာ၇တာ။
လြမ္းပါတယ္။ ကိုယ့္တိုင္းၿပည္ေလးကို ကိုယ့္မိသားစုေလးကို။ မီးမရေပမဲ့ အဲကြန္းနဲ႔မလညး္ႏိုင္တဲ့ အေမခပ္ေပးတဲ့ ယပ္ေတာင္ တၿဖတ္ၿဖတ္သံစဥ္ေတြၾကားမွာ အိပ္စက္ခဲ့တာေတြ၊့ မီးေသြးေတြအူေနေအာင္ေမႊးၿပီး စားစရာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးခ်က္ေက်ြးတဲ့ အမ လက္ရာေတြ။ အင္တာနက္မရလို႕ တစ္ညတစ္ည ခ်စ္ေမာင္ေလးနဲ႕ ဖုန္းေစာင့္ေၿပာရတာေတြ။ ဖုန္းေၿပာရင္လည္း ၾကားလား ၾကားလား၊ အင္း...ၾကားတယ္ေၿပာ...လို႕ဆိုေတာ့ ၾကားေတာ့ဘူး...ဟဲဟဲ ဂလိုေလးကလည္းခ်စ္စရာ။ လိုင္းက အၿမဲပူးေနလို႕ ဘာေၿပာလို႔ေၿပာေနမွန္းမသိခဲ့တာေတြက အမ်ားသား။ ကုတင္ေပၚမွာတို႕ အခန္းထဲကေန ဇိမ္နဲ႕စကားေၿပာ၇မယ္မေအာင့္ေမ့နဲ႕ အၿပင္ထြက္ေၿပာရတယ္။ ဟဲဟဲ သစ္ပင္ေအာက္ဆိုသိပ္မမိခ်င္။ အမ က ေၿပာပါတယ္ နင့္ဆီကလာတဲ့ဖုန္းဆိုရင္တဲ့ ဟိုးေရစဥ္သံုးထပ္ေပၚတက္ေၿပာရတယ္ဆိုဘဲ။
အကုန္လံုးပါဘဲ အရာရာတိုင္းအသားက်ေနတဲ့ေနရာ ေပ်ာ္စရာေလးေတြအၿဖစ္သတ္မွတ္ရတာေပါ့။ သူတို႕တစ္ေတြလည္း မေၿပလည္မူေတြနဲ႕ အသားက်ေနၾကေတာ့ ခက္ခဲတယ္မထင္ေတာ့။ ေပ်ာ္ေအာင္ေနၾကတယ္။ ကိုယ္ေတြအတြက္ ကေတာ့ အစဥ္မေၿပလိုက္တာေပါ့ေနာ္။ သူတို႕ကေတာ့ အပူရုပ္ကိုဟန္လုပ္ၿပံုးေနၾကတာလား ကိုယ့္ဟာကိုဘဲေပ်ာ္ေအာင္ေနၾကတာလား အရာရာတုိင္းအသားက်ေနၾကတာလားေတာ့မသိ။ ဒါေပမဲ့ အေမ့ရဲ႕ ယက္ခပ္သံ ..သံစဥ္ေလးရယ္ မီးခိုးေတြအူေနတဲ့ ဟင္းရယ္ ေလာကၾကီးနဲ႕ အဆက္အသြယ္ၿဖတ္္ေပးတဲ့ အင္တာနက္ရယ္ မရေနေပမဲ့လည္း ေပ်ာ္မိတယ္ တမ္းတတယ္။
ေရပန္းေလး
စိတ္ကူးကမၻာေလး
ပန္းကားေလးေမာင္းမယ္
နာရီကလည္းမွန္တယ္
အသီးေတြကစံုတယ္
သူေလးအိပ္ေနတယ္
သေ၀ထိုးမ အၾကိုက္ဆံုးပံု
ခ််စ္သူအလာကိုေမွ်ာ္ရင္း.......
|
|
