Sunday, May 2, 2010
စည္း
သူနဲ႕ကိုယ္နဲ႕ၾကားက စည္းေလးၿခားေနတယ္။ ဖ်က္လိုက္၇င္လည္း ရသည္။ မဖ်က္ပဲ ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္းလည္းထားႏိုင္သည္။ ဦးတည္ရာတစ္ခုကိုေတာ့ ေမာင္းႏွင္ေနသလို ေ၀ခြဲမရတဲ့သံေယာဇဥ္က ႏွစ္ဦးအေပၚၿခည္ေနွာင္ခဲ့သည္။
လြတ္ရာသို႕ေၿပးထြက္ခဲ့ခ်င္သည္။ သို႕ေသာ္ မၿဖည္ႏိုင္တဲ့ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းေၾကာင့္ ရစ္ပတ္ခဲ့ၾကသည္။
ႏွစ္ဦးသေဘာတူ အဲဒီစည္းေလးကိုဖ်က္လိုက္သည္။ ထြက္ေၿပးခ်င္ေပမဲ့ ေၿပးခြင့္မၿပဳေတာ့ေပ။
စည္းခ်က္
သံစဥ္အေခၚအေ၀ၚေတြေၿပာင္းလာၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့စိတ္နဲ႕ ေနာက္ေၿပာင္ ရီေမာေနရာကေန ရင္ခုန္သံေတြက လြမ္းမိုးလာသည္။ မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ သံစဥ္ေတြေခါင္းေလာင္းသံေတြစံုလာခဲ့ပီ။ မနက္ဆို ႏိႈးဆက္ကေလးၿဖစ္လာ။ ေန႕လည္ဆို မီးဖိုေခ်ာင္စာရင္းေတြေကာက္။ ညေနဆို အလုပ္အေၾကာင္းေတြ သံစဥ္ညွိ။ အင္းည ဆိုရင္ေတာ့ မေမာတမ္း စြဲလဲသံေတြစံုခဲ့ပီ။ ၾကည့္ႏူးၾကသည္။ လံုး၀မၿပည့္စံုေသးတဲ့ အေပ်ာ္ေတြက မ်က္ႏွာက ႏြမ္းနယ္မူေတြကို ပေပ်ာက္လာေစသည္။ က်န္းမာေရးကိုအထူးတလည္လိုက္စားစရာမလို အားေဆးေတြနဲ႕ လမ္းဆန္း တက္ၾကြေနေစသည္။
စည္းခ်က္ညီ
တစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေရာက္ ပိုပိုသိလာၿပီ။ ေၿခလွမ္းေတြေတာင္ဆင္တူလာၿပီ။ စိတ္ခ်င္းေတြလည္း ဆက္သြယ္လို႕။ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို မေၿပာေပမဲ့နားလည္မူေတြယူတတ္လာခဲ့ၾကၿပီ။ အားေပးမူေတြေဖးမမူေတြကိုယ္စီနဲ႕ ေၿခလွမ္းေတြ ညီခဲ့ၾကၿပီ။
စည္းခ်က္ညီညီ
သံသယဆိုတဲ့လမ္းကိုမေ၇ြးေတာ့ဘူး ေတြေ၀ေနစိတ္ေတြ သံသယေတြတစ္ေစ့မွ မရွိေတာ့တဲ့ေန႕ အဲဒီေန႔ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး လက္ခံရင္း လမ္းဆံုးတိုင္ရည္လို႕ သံစဥ္ေတြဆက္ညွိၾကတဲ့ေန႕။ ေၿခလွမ္းေတြကိုယ္စီနဲ႕ခ်ီတက္ၾကမယ္။ လက္ခုတ္သံေတြၾကားက ရီေမာသံစဥ္ေတြ။ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ခ်ထားၿပီး အဲဒီဆံုးၿဖတ္ခ်က္ကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ထိမ္းသိမ္းထားမဲ့ ရင္ခုန္မူ သံစဥ္ေတြက စည္းခ်က္ေတြညီညီ ေပၚထြက္ခဲ့ပီ။
ခရီးရဲ႕အစ စည္းခ်က္ကို ေနာက္ဆံုးတိုင္ ညီေစဖို႕ရည္။
