Sunday, June 28, 2009
ကန္ေရၿပင္ ကၿဖတ္တိုက္လာတဲ့ ေလေအးေလးက မ်က္ႏွာကိုတစ္လွည့္ ဆံႏြယ္မ်ားကိုတစ္လွည့္ ပက္ၿဖန္းေနသလို။
တိတ္ဆိပ္ေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္က အေတြးစေတြ လြတ္လပ္စြာသြားေစတယ္။
ဘာေတြကိုေသေသခ်ာခ်ာေတြးေနတယ္ေတာ့မသိ ေရာက္ခဲ့သမွ်အေတြးေတြကေတာ့ အတိတ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာရွိေနမွာပါ။
အေ၀းတစ္ေနရာေတာ့ၾကည့္ေနသည္။ ၿမင္သည္မၿမင္သည္ေတာ့မသိ အေတြးကမၻာမွာေတာ့ အေ၀းတစ္ေနရာဆီ။
ေလအေ၀ွ႕နဲ႕ေၾကြက်လာေသာ ခေရပန္းေလး တစ္ပြင့္က က်ေရာက္လာေလရဲ႕။ ပန္းေလးကိုယုယုယယေလးေကာက္ကိုင္လိုက္ရင္း သစၥာတရားေတြကိုခ်ယ္မႈန္းတတ္တဲ့ ပန္းကေလးကိုေငးၾကည့္ေနရင္း သစၥာေတြဆက္လက္သီကံုးေနေစခ်င္လို႕ အပင္မွာၿပန္ေနေစခ်င္စိတ္ ေပၚလာမိတယ္။
အပင္ေပၚကိုၿပန္ေရာက္ေစခ်င္စိတ္ေပၚလာသည္။ ဒါေပမဲ့ မၿဖစ္ႏိုင္ေတာ့........သဘာ၀တရားကိုေတာ့ ဆန္႕က်င္လို႕ေတာ့မရေတာ့ေပ။ အပင္ေပၚမွာ၀ါး၀ါးစြင့္စြင့္ေ၀ခဲ့တုန္းက ေ၀ခဲ့ၿပီးၿပီ အခုလည္းေၿမကိုခ ရွာမည္။ သဘာ၀တရားေတြလြန္ဆန္လို႕မရ။
သူဟာဘယ္ေနရာမွာေနရေနရ သူ႕ရနံ႕ကေတာ့ မေၿပာင္း အပင္ေပၚမွာစံေနခ်ိန္လည္း ဒီရနဲ႕ ေၿမခေတာ့လည္း ဒီအနံ႔ တစ္ေန႕ေၿခာက္ေသြ႕သြား၇င္လည္း မေၿပာင္းလည္းတဲ့ သစၥာတရားေတြနဲ႕အတူသူ႕ရနံ႕က၇ွိေနဦးမည္။
တခါတစ္ေလ ဒီသစၥာရွိမူက သူ႕ကိုလက္ခံသူႏွင့္ေတြ႕ရင္ေတာ့ တန္ဖိုးတစ္ခုပါဘဲ ဒီသစၥာ၇ွိတတ္မူတစ္ခုကိုအသားက်ေနသူကေတာ့ တန္ဖိုးမထားေတာ့ဘူးေပါ့။
ေၿခနဲ႕လည္းနင္းရင္နင္းမယ္။ အမိႈက္တစ္ခုလို႔လည္းသတ္မွတ္တာခံရင္ခံရမယ္။ တေန႕မွာ သူ႕သစၥာေတြကိုဖ်က္စီးခံရတဲ့အခါလည္းခံရရွာမယ္။
အင္းေလ ဒါလည္းသဘာ၀ဘဲေနမွာပါ.....
