အမွတ္တရ..ေလာ့ပ္စတာ

Wednesday, September 16, 2009

ေတာ္ေတာ္ေလးစားေကာင္းတဲ့ အေကာင္ၾကီးပါ။ ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း ႏႈးညံ့ပါတယ္။

နာက်င္ေစတဲ့ဆူး မႏႈတ္ရက္ေပ....

Monday, September 14, 2009

ဟိုးအေ၀းကလက္ခုတ္သံ

မင္းရဲ့ရင္ထဲမၿငိမ္းႏိုင္တဲ့.
မီးတိုင္ေလးတစ္တိုင္ထြန္းညွိ ေပးလိုက္တယ္၊
မင္းစံေပ်ာ္ရာနန္းေတာ္ၾကီးဆီသည္ေဆာင္သြားပါ...
ရွက္ေသြးၿဖာမဲ့ပါးမို႕မို႕ေလးၾကည္ႏူးေစဖို႕.....

ေတာင္စြန္းကေနေၿမာက္စြန္း
နန္းေတာ္တစ္ခုလံုးလင္းလက္သြားေအာင္ထြန္းညိွလိုက္ပါ၊
လူသူကင္းတဲ့ ဟိုးနန္းေတာ္ေအာက္မွာ
မၿငိမ္းေသာမီးတိုင္ေလးကို..ပစ္ကာထားၿပီး
ၾကည္ႏူးမဆံုးတဲ့ပြဲေတာ္ၾကီးကိုၿခိမ့္ၿခိမ့္သည္းသည္းတည္ခင္းလိုက္ပါ၊
ဒီဘက္ကမ္းကလက္ခုတ္တီးၿပီးမ်က္ရည္ၾကားကၿပံဳးၿပလိုက္မယ္။

ပြဲေတာ္ၾကီးကတဂ်ိန္းဂ်ိန္းၿမည္တိုင္း၊
မင္းစိုက္ခဲ့တဲ့ႏွင္းဆီဆူးကဘယ္ဘက္ရင္မွာတဆစ္ဆစ္နွစ္ရင္း
ေၿခာက္ကပ္ကပ္ဒီဘက္ကမ္းမွာအလင္းမဲ့တဲ့ရင္ခြင္နဲ႕ေပါ့....

ပြဲၿပီးမီးေသၿငိမ္သက္သြားတဲ့တေန႕ဟိုအေ၀းကမီးတိုင္ေလးနဲ႕
တေဆာင္လံုးလင္းေအာင္ၿပန္ထြန္းညွိေပးဖို႕မေမ့နဲ႕ေနာ္၊
ရွက္ေသြးၿဖာပါးေလးမႏြမ္းေစဖို႕၊မင္းစံအိမ္ေလးၾကည္ႏူးေစဖို႕။

အင္း....အဲဒီအခ်ိန္
မင္းအၿပံဳးကိုမွန္းဆၾကည့္ရင္း နာက်င္ေစတဲ့ဆူး ငါမႏႈတ္ရက္ေပ

အရင္က ေရးခဲ့တဲ့ကဗ်ာေလးပါ

နာက်င္မူကိုကာေပးတယ္....ခ်စ္

Sunday, September 13, 2009

ဒုန္း.......

ပဲ့တင္သံခတ္တခါးသံ၊
ၿပင္းထန္တဲ့ေလထန္ေၾကာင့္၊
သူအသံၿပဳတယ္။

ဗြမ္း.......

တည္ၿငိမ္ေနတဲ့ေရၿပင္က၊
ေက်ာက္ခဲတစ္ခုေၾကာင့္၊
သူအသံၿပဳတယ္။

ဒိတ္........

ဆူညံမဲ့ရင္ထဲကအသံ၊
နာက်င္မူၿပဳခံရလို႕၊
သူအသံၿပဳတယ္။

အၿပင္ကအနာေဆးကုလို႔ကေပ်ာက္တယ္သက္ရယ္
အတြင္းကဒဏ္ရာ မည္သို႕ ေၿဖမည္ငါမသိ။

ရက္စက္လိုက္တာ၊
လုပ္ရက္လိုက္တာ၊
ေၿပာရက္ပါဘူးကြာ၊
ငါအခ်စ္ေတြက၊
ဒဏ္ရာေပၚမွာ၊
ကာထားၾကတယ္.....

အမွတ္တရအတြက္ အမွတ္တရ

Wednesday, September 9, 2009

ဤေနရာေလးက ဆြဲေဆာင္မူရိွတာလား ရင္ထဲကရွိေနတဲ့ ေနရာေဟာင္းေလးလားဆိုတာကိုေတာ့ မေ၀ခြဲတတ္ခဲ့။ အိမ္မၿပန္ခ်င္ေပမဲ့အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ့ အိမ္ၿပန္ရမွာပါဘဲ။ ဒီထိုင္ခံုေနရာေလးမွာ ထိုင္ခ်င္တဲ့ဆႏၵ ရင္မွာအ ၿပည့္၊ ဘယ္ေတာ့ဘဲ ထိုင္ရထိုင္ရ မ၇ိုးသြားဘူး။ ဒီေနရာေလးမွာ တူတူထိုင္ၿဖစ္ခဲ့ၾကဘူးတယ္။
ေႏြလည္ေခါင္ပူေလာင္လို႕ ေခ်ြးေတြစို႕ေနတဲ့ ႏွဖူးကေခ်ြးကို သုတ္သင္ေပးရတာကို အလုပ္တစ္ခုမဟုတ္ေပမဲ့ အခ်စ္ေတြပိုေ၀ေစသလိုပါဘဲ။ ေက်နပ္စြာတာ၀န္ေတြယူခဲ့မိတယ္ေလ။ အပူဒဏ္ကိုမခံႏိုင္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ တစ္ခဏခ်င္း ေခ်ြးေတြသီးသီးေနတတ္တာကို ၾကည့္ကာရီမိခဲ့တယ္။

အင္းေလ..... အခ်ိန္ေတြဘယ္လိုေၿပာင္းေၿပာင္း မေၿပာင္းလည္းတဲ့ ကို္ယ္ဘက္ ကေတာ့ တစ္ပတ္တစ္ခါပံုမွန္ေတာ့ ဒီေနရာေလးကိုေရာက္ၿဖစ္တယ္။ ကန္ေရၿပင္ကတိုက္ခတ္လာတဲ့ေလေၿပေလးကို အငမ္းမရ ရႈရိႈက္ရင္း ပူေလာင္ေနမူကို ႏွစ္ေယာက္သား ေၿဖေဖ်ာက္တတ္ၾကေသးတယ္။ ကိုယ္က ေက်ေက်နပ္နပ္ေၿပာတတ္ေသးတယ္။ အညာေၿမမွာ ၾကားေလ လိုက္ရွာတတ္မူ ကိုေလ။ ပူေလာင္တဲ့ အညာေၿမမွာ ၾကားေလက ေတာ့ တန္ဖိုးဘယ္ေလာက္ရွိလည္းဆိုတာကိုပါ။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ဒို႕တေတြလည္း အညာေၿမက ၾကားေလကို တူတူသြားခံယူမယ္ေပါ့။ အေတြးေလးေတြကိုယ္စီ ေ၀ငွခဲ့ရင္းေပ်ာ္ရြင္ခဲ့ဘူးတယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ဆိုတာကိုက အေတြးေတြကို ပို ေပ်ာ္ရြင္ေစခဲ့တယ္။ ဒို႕တေတြပညာစံုတဲ့တစ္ေန႕ အလုပ္အကိုင္ေတြကိုယ္စီနဲ႕။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ဒို႕ၿမတ္ႏိုးတဲ့အညာေၿမကိုၿပန္မယ္။ အသက္ေတြရလာခ်ိန္ေပါ့ေလ မန္က်ီးရိပ္ကခံုတန္းမွာထိုင္ရင္း ေရေႏြးၾကမ္း နဲ႔ လၻက္ရိုးကို၀ါးကာ သားေတြေၿမးေတြနဲ႕တူတူ ေပ်ာ္ရြင္စြာေနထိုင္ၾကမယ္လို႕ ရည္၇ြယ္တိုင္ပင္ခဲ့ၾကဘူးတယ္ေလ။

အင္းေလ အခုေတာ့လည္း................
အတိတ္ဆိုတာ ကိုခ်န္ထားခဲ့ခ်င္ေပမဲ့ စြဲလမ္းတတ္တဲ့ သူတစ္ေယာက္တြက္ကေတာ့ အတိတ္က အနာဂတ္ရဲ႕အရိပ္မဲေလးတစ္ခုအလားကပ္ပါေနခဲ့ပီ။
ကန္ေရၿပင္က ေလေအးေအးေလးေတြတိုက္ခတ္လာတယ္။ မ်က္ႏွာေပၚကေခ်ြးေလးေတြကိုေၿခာက္ေသြးဖို႕သူတို႕ၾကိဳးစားေပးၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ေၾကြက်လာတဲ့ မ်က္ရည္တစ္စကိုေတာ့ မေၿခာက္ေစႏိုင္ပါဘူးေလ။

ေရွ႕တည့္တည့္က သစ္ပင္ေပၚမွာ ပုရြက္ဆိတ္ အမဲေတြလမ္းေၾကာင္းေတြခြဲၿပီး အစာေတြသယ္ေနၾကတယ္။
ဒါဆို မၾကာခင္မိုးရြာေတာ့မယ္။ သဘာ၀အေၿခအေနေတြကိုၾကည့္ရင္း ဘာၿဖစ္မယ္ဆုိတာသိႏိုင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ညာတတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ သစၥာမရွိတဲ့လူတစ္ေယာက္မွန္္း အစက မသိခဲ့တာကိုက ကိုယ္ညံ့တာေပ့ါေလ။
ဟုတ္တယ္ ညာတတ္တာကို က သူ႕ပညာေလေနာ္။ အင္းေလ အေၾကြးေတြေက်ေအာင္ ဆပ္လိုက္ရတယ္သေဘာေလးကိုဘဲနားလည္လက္ခံလိုက္ေတာ့မယ္။

အေတြးေတြကိုသတ္ရင္းေၿခလွမ္းကို ေနာက္ၿပန္လွည့္လိုက္ရင္း အခုလည္း ေနာက္ထပ္ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ကိုမ်ား ဆက္ညာေနဦးမယ္မသိဆိုတဲ့အေတြးနဲ႕ အေၾကြးေတြလိုက္ေတာင္းေနတာ ေနမွာပါေလဆိုတဲ့အေတြးနဲ႕ အိမ္အၿပန္ကိုေၿခလွမ္းေတြၿပင္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

ေၿခဖ၀ါးေအာက္က သစ္ရြက္ေတြရဲ႕ တစ္ေၿခာက္ေၿခာက္ၿမည္ေနသံကလြဲလို႕ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးတိတ္ဆိပ္ေနပါေတာ့တယ္။

အလင္းရွင္......

Monday, September 7, 2009

အမွတ္တမဲ့မွ အမွတ္တရ ေန႔ေလးပါ

ရိုးသားတယ္၊ ၿဖဴစင္တယ္
မာနမလည္းမရွိဘူး၊ ပကာသနကလည္းကင္းတယ္
ေအးခ်မ္းမူတစ္ခုနဲ့၊ ၿပည့္စံုမူကိုရွာေဖြတယ္။

ေပ်ာ္ရြင္တဲ့သံစဥ္ေတြကိုလည္းဖန္တီးတဲ့
ေမွာင္ေနတဲ့အခန္းက်ဥ္းေလးထဲက
ဘ၀တစ္ခုကိုအစၿပဳမဲ့အလင္းရွင္။

ကိုယ္ပိုင္တဲ့ႏွစ္ပတ္လည္ေန႕

Tuesday, September 1, 2009

တံခါးမရွိတဲ့ အိိမ္နဲ႕
ဂိတ္မရွိတဲ့ၿခံတစ္ခု၊

အသီးမတင္တဲ့ သစ္ပင္တစ္ပင္
ေနမ၀င္တဲ့ ဆည္းဆာတစ္ည၊

ဆံုးသတ္ခဲ့တဲ့ ေရစီးေခ်ာင္းေလး
အနာဂတ္မဲ့တဲ့အညတရလူသား၊

ၿပာက်ေနတဲ့ႏွလံုးသားနဲ႕

ေအးစက္စက္ အေတြးစ၊

ယိမ္းယိုင္တဲ့ေၿခလွမ္းတစ္စံုက

ႏွစ္လည္တိုင္းပံုေသကားခ်ပ္

္

ကာရံမဲ့ေတးသြားတစ္ပုဒ္နဲ႕

ဖ်က္လို႕မေၿပာင္တဲ့အတိတ္ပန္းခ်ီႏွင့္သာ.....

ႏွင္းမႈန္ေတြကြယ္တဲ့မိုး...

Thursday, August 20, 2009

ဒီေန႔မိုးေတြရြာေနတယ္။ ႏွင္းကေတာ့ မက်ေတာ့ပါဘူးေလ။ ႏွင္းကိုခ်စ္ခဲ့ေပမဲ့ ႏွင္းနဲ႕ေ၀းရာမွာပါ။ မိုးရည္တစ္စက္ပီးတစ္စက္ ေခါင္းေပၚက်လာတယ္။ ေနရာမေၿပာင္းပါဘူး ဆက္ထိုင္ေနမိတယ္။

ဟုတ္တယ္ေလ အေတြးေတြရပ္လို႕မရဘူး။ ႏွင္းကိုေမွ်ာ္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္အတြက္ မိုးစက္ေလးေတြၾကားမွာ မမွိတ္မသုန္ ၿငိမ္သက္စြာ မိုးစက္ေလးေတြကို ႏွင္းမႈန္အလားခံစားၾကည့္မိေနတယ္။

မိုးေတြခ်ိန္းေနတယ္။ မၾကာခင္မွာ သဲၾကီးမဲၾကီးရြာေတာ့မယ္ဆိုတာကိုခ်ိန္းေၿခာက္ေနတယ္။ ေၾကာက္စရာေကာင္းေအာင္သိမ့္သိမ့္ခါေအာင္ ေအာ္ဟစ္ၿပေနလိုက္တာ။
ငယ္ငယ္ကတည္းက ေဒေ၀ါဆိုကာေၿခာက္လွန္႕ခံခဲ့၇ေတာ့ အခုလည္းမိုးခ်ိန္းရင္ မသိစိတ္က လန္္္႕ေနတုန္း။ ဒါေပမဲ့အခုေတာ့ ေၾကာက္စိတ္ထက္ရင္ထဲကနာက်င္မူဒဏ္ရာ ကမက်က္ေသးသလို အတိတ္ကိုမွန္းဆေနမိေတာ့ ေအာ္ဟစ္ေနတဲ့ ေဒေ၀ါ မတိုးႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

သက္ၿပင္းတစ္ခ်က္ကိုအၿပင္းအထန္ခ်လိုက္ရင္း ၿပန္မွ ၿဖစ္မည္။ မၿပန္လို႕မၿဖစ္ေတာ့ က်န္းမာေရးက ေကာင္းရွာသူဆိုေတာ့ အိမ္အႀမန္ၿပန္မွၿဖစ္မည္။ အိမ္မေရာက္ခဲ့ရင္လည္း ေနရာတစ္ေနရာမွာ၀င္ခိုမွပင္။ မဲေမွာင္ေနတဲ့ေကာင္းကင္ကိုအသာေလးၾကည့္လိုက္ၿပီး မိုးရယ္... ဆိုက ထိုင္ရာမွထ ထုိင္လိုက္မိသည္။

ထိုင္ရာမွအထ ေနာက္လွည့္အၾကည့္မွာဘဲ လူတစ္ေယာက္ ထီးေလးအေနာက္ကေန ေဆာင္းေပးထားလိုက္သည္ကိုခုမွသတိထားမိလိုက္ရသည္။

“လာကိုယ့္ထီးေအာက္ကိုလာ။ မင္းကိုေစာင့္ေနတာ မင္းကို အိမ္အထိလိုက္ပို႔မယ္ေနာ္။ မိုးေတြက်လာကတည္းက ကိုယ္မင္းေနာက္က အမွီလိုက္လာတာ။မင္းေလးေနမေကာင္းၿဖစ္မွာဆိုးလို႕ ကိုယ္ ထီးအၿမန္ယူပီးလိုက္လာတာ စိတ္ပူလိုက္ရတာကြာ။
မင္းကလည္းေပ်ာက္သြားတာ လိုက္လို႕ေတာင္မမွီဘူး။ ”

ခရားေရလႊတ္အဆက္မၿပတ္ေၿပာေနတဲ့သူ႕ကိုၾကည့္ရင္း သက္ၿပင္းတစ္ခ်က္ကို ခိုးခ်လိုက္ရင္း ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး
“မိုးဖြဲေလးေတြက်ရင္ ဒီကန္ေရၿပင္လႈပ္ေနတာကၾကည့္ေကာင္းလို႔ပါ။”
ညာတာသိေနေပမဲ့ သူေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။
“မင္းရဲ႕ မနက္ၿဖန္ေတြတိုင္းမွာကိုယ္အၿမဲရွိေနပါ့မယ္ေလ။ မင္းရဲ႕အတိတ္ေတြကိုေဖ်ာက္လိုက္ပါလို႕မေၿပာလိုပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ မင္းလက္ခံလာမဲ့ေန႕ကိုေစာင့္ေနမယ္ေနာ္။ မင္းရဲ႕လိုအပ္ေနမူေတြကို လိုက္ၿဖည့္ေပးခြင့္ေလးကိုဘဲေက်နပ္ေနပါပီေလ။”

မိုးေတြအရမ္းသဲလာေတာ့ ထီးေလးတစ္ေခ်ာင္းေအာက္မွာ ပိုမိုနီးစပ္သြားၾကသည္ေလ။
အၿပန္လမ္းမွာ ေရေတြ တစ္ၿဖည္းၿဖည္းမ်ားလာသည္။ လမ္းေလွ်ာက္ရတာလည္း တစ္ဗြမ္းဗြမ္းေပါ့။ သူကေတာ့ ကိုယ္စိုမွာကိုစိုးရိမ္ေတာ့ ကိုယ့္အေပၚမွာဘဲထီးက၊ သူ႕ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးစိုေနပီေလ။ ဂရုစိုက္မူေလးကို ေတာ့ေက်နပ္မိသည္။ သူ႕ဂရုစိုက္မူေတြကေတာ့ ကိုယ့္အတြက္အမိုးတစ္ခုလို အၿမဲတမ္းပင္။ႏွစ္ေယာက္သားတိတ္စိတ္သြားၾကသည္ပင္။ အေတြးကိုယ္စီႏွင့္ ေၿခေထာက္ေအာက္ကေရမ်ားကိုေစာကစားရင္းနဲ႕....

ေနာက္ေတာ့ တိတ္စိတ္စြာပါလာတဲ့သူ႕ကို ထီးက က်လာတဲ့ေရေလးေတြကိုခံလိုက္ရင္းပက္လိုက္သည္။ သူကလည္း အံ့ၾသကာ ၾကည့္ရင္း သူကလည္းၿပန္ပက္ ကိုယ္ကၿပန္ပက္နဲ႕ ရီသံေတြပ်ံ႕လြင့္လာသည္။ ကိုယ့္ရဲ႕ပါးခ်ိဳင့္ေတြေပၚေအာင္ရည္ေနသည္ကိုၾကည့္ရင္း ...

“ေပ်ာ္လားဟင္... ”
“အင္း...ေပ်ာ္လာပီ... ”
“ မင္းကိုတစ္သက္လံုးေပ်ာ္ေစခ်င္တယ္။ ”
ေယက်ားပီသတဲ့ သူ႕မ်က္ႏွာကိုေသခ်ာၿပန္ၾကည့္ရင္းႏွစ္ၿခိဳက္စြာေၿပာလိုက္မိသည္။

“အင္း မိုးနဲ႕ေပ်ာ္တတ္ခဲ့ပီ။”
“တစ္ကယ္ေၿပာတာလား”
ကိုယ္ေခါင္းညိတ္ၿပလိုက္သည္။

ေပ်ာ္ရြင္မူေတြေပးတဲ့ မိုးကိုေမ့ေနမိပီး မၿမင္ႏိုင္တဲ့ ႏွင္းကို တမ္းတေနမိတဲ့အခ်ိန္ေတြကို ႏွေၿမာမိသည္။ မိုးေရေတြနဲ႕ေစာ့ကစားတတ္ခဲ့ပီ။ မိုးေရေတြက ေပ်ာ္ရြင္မူေတြေပးေနပီဆိုတာသိလိုက္ရသည္။ တစ္ခဏအတြင္းမွာဘဲ အေတြးအာရံုဏ္ထဲက ႏွင္းမႈန္ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါၿပီ။ ေပ်ာ္ရြင္မူေတြေပးတဲ့မိုးစက္ကေလးေတြကို အမိအရဖမ္းဆုတ္လိုက္ရင္း သူ႔မ်က္ႏွာကိုပက္လိုက္ပါေတာ့သည္။
ကိုယ့္ေပ်ာ္ရြင္ေနသည္ကိုေက်ေက်နပ္နပ္သူ ေငးေနေတာ့သည္ေလ။
ဒီအေပ်ာ္ ဒီအၿပံဳးကေတာ့ သူ႕ဘ၀မွာပထမဦးဆံုးသူၿမင္လိုက္ရၿခင္းပင္ေလ။