Tuesday, January 5, 2010
အလြမ္းဆိုတာ ေၿဖရွင္းလို႕မရတဲ့ပုဒ္စာတစ္ခုလို႕ေၿပာခ်င္တယ္။
ခုလိုႏွင္းေတြေ၀ေနတဲ့ေဆာင္းက ပိုပီး အလြမ္းေတြပိုေစတယ္။ ေယာင္ပီး ပါးေလးကိုစမ္းမိတယ္။ ေမာင္နမ္းခဲ့တဲ့ပါးေလး ခုထိ ပူေႏြးေႏြးေလးၿဖစ္ေနသလိုခံစားရတယ္။ သတိရတဲ့စိတ္ေတြေၿပပါေစေတာ့ရယ္လို႕ စာေတြခ်ခ်ေရးမိတယ္။ အလြမ္းစာမ်က္ႏွာေတြက တစ္ႏွစ္ပီးတစ္ႏွစ္ေၿပာင္းေပမဲ့ ေမ့မရသလို ေဟာင္းခဲ့တဲ့စာမ်က္ႏွာေတြကိုၿပန္ၾကည့္ေတာ့လည္း ဒီေန႕မွာခံစားေနရသလို အသစ္စက္စက္ေလးပါဘဲေလ။
အရံႈးသမားတစ္ေယာက္ရယ္ခံစားခဲ့၇တာ ခုခ်ိန္ထိေမ့မရ ေၿပာင္းလည္းလို႕မရ။ ညေတြအားလံုးဟာ စိတၱဇညေတြလိုဘဲ ၿဖတ္သန္းေနရတယ္။ ေမာင္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေမ့လို႕ေတာင္ ဘ၀သစ္မွာေပ်ာ္ေနပီ။
ေမာင္ကေတာ့ ေမာင္ေ၇ြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ ၾကင္ေဖာ္နဲ႕သာယာတဲ့ဘ၀တစ္ခုကိုေတာင္တည္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့ပီ။ အခ်စ္ဆိုတာလည္း တစ္ခါတစ္ေလထူးစမ္းသည္။ ကိုယ့္ကိုမခ်စ္တဲ့လူ ကိုယ့္ကိုတန္ဖိုးမထားတဲ့လူတစ္ေယာက္ကိုလည္းခ်စ္ခ်င္ခ်စ္ေနတတ္တာ။ ေမာင္ထြက္သြားပီးကတည္းက ေဆာက္တည္ရာမရ ေ၀ေလေလနဲ႕ ဘ၀ကိုေလၽာက္လွမ္းေနတာ ခုဆို ၇က္ကေန ႏွစ္ေတာင္ကူးပီ။
တစ္ရက္မွေမ့မရဘူး တစ္ေရးႏိုးလို႕တမ္းတမိတာက ေမာင္ အနားမွာရွိေနသလိုလို။ ေသခ်ာၿပန္ၾကည့္ၾကည့္ေတာ့ ေမာင္ အနားမွာ မ၇ွိ တစ္သက္လံုးမရွိႏိုင္ေတာ့ ၿပန္မဆံုႏိုင္ေတာ့တဲ့ေနရာ သီးသန္႕ကမၻာေလးမွာ ေမာင္၇ွိေနတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ေမာင္ေပ်ာ္ေနတာ ေမာင္မိသားစုေလးနဲ႕ေပ်ာ္ၿမဴးေနတာေလးကို ေတြးရင္း ေမာင့္အၿပံဳးေလးကိုဘဲ စိတ္ကူးယဥ္ပီး ၾကည္ႏူးေနမိတယ္။
အဲဒီအသိုင္းအ၀န္းနားမွာေတာ့ ေနခြင့္မရေပ။ တူတူေပ်ာ္ခြင့္မရေပမဲ့လည္း ကိုယ္ခ်စ္ခဲ့၇တဲ့သူတစ္ေယာက္ေပ်ာ္ေနတာကိုဘဲ အေ၀းတစ္ေနရာကေန ေပ်ာ္ေပးေနရံုကလြဲရင္ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ေပ။
ေမ့ၿပစ္ၿခင္းဆိုတာမဟုတ္ေပမဲ့ ဒီအလြမ္းပုဒ္စာေလးကိုေတာ့ ေၿဖရွင္းခ်င္မိတယ္။
