အိမ္မက္မဟုတ္တဲ့ အိမ္မက္

Friday, May 1, 2009

ညက အိပ္မရေတာ့ မနက္လည္းအေတြးေတြနဲ႕ဘဲ။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလည္းစဥ္းစားရင္း သိ္ပ္မစဥ္းစားလိုက္ရပါဘူး။
က်ဳပ္ရဲ႕ ညကေသာက္လက္စ အနီတစ္ပိုင္းကို ယူ၊ ေရသန္႕တပုလင္း၊ ေနာက္ ေၿမပဲဆားေလွ်ာ္တစ္ထုပ္၊ စားပြဲေပၚက အမဲေၿခာက္တစ္ဗူး၊ က်ဳပ္ရဲ႕ လီလီပန္းေတြေ၀ေနတဲ့ စာမ်က္ႏွာ ၄၃၂ ၇ြက္ပါ အိမ္မက္ကမၻာမွတ္တမ္းေလး အဲဒါေတြကို က်ဳပ္အိတ္စုတ္နီနီေလးထဲ ကို ပစ္ထည့္လိုက္ရင္း က်ဳပ္သြားေနၾက ကန္ေဘာင္ရိုးေလးနားကိုက်ဳပ္အေတြးမ်ားစြာနဲ႕ ေလွ်ာက္လာလိုက္တယ္။

က်ဳပ္ရဲ႕အိမ္ကိုလြမ္းတိုင္း၊ က်ဳပ္စိတ္ေလတိုင္း စိတ္ရဲ႕ထြက္ေပါက္ေလးတစ္ခု အၿဖစ္ဒီေနရာေလးကိုလာေလ့ရွိတယ္။ အဲလိုေလးနဲ႕ က်ဳပ္ရဲ႕ တစ္ေန႕တာအခ်ိန္ေတြကို အနီေရာင္ပုလင္းေလးကုန္ ေနေရာင္ေလးလည္းအားေဖ်ာ့ေတာ့မဲ့ဆည္းဆာအထိ က်ဳပ္အေတြးေတြခ်ီတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလလည္း မူးၿပီးအိပ္လိုက္ေသးတယ္။

ပတ္၀န္းက်င္မွာေတာ့ေလညွင္းလာခံတဲ့တစ္ဖြဲ႕ တစ္ၿခားေနရာေတြမွာေတာ့ သံစဥိညွိေနတဲ့ ခ်စ္စံုတြဲေတြ။ သက္ၿပင္းတစ္ခ်က္ကိုမူတ္ထုတ္ရင္း က်ဳပ္ကေတာ့ တစ္ကိုယ္ေတာ္ပါဘဲ။ အေတြးကမၻာမွာေတာင္ အေဖာ္တစ္ေယာက္ဆိုတာ မေတြးရဲ။

သံုးေလးခြက္ေလာက္အရွိန္ရလာေတာ့ က်ဳပ္ရဲ႕ လီလီမွတ္တမ္း စာအုပ္ေလးကိုဖြင့္လိုက္ရင္း ..........နာက်င္မူေတြအသားက်ေနခဲ့ပါေပါ့လား........
ရက္ေပါင္း ၄၃၂ ရက္ .....မဆံုႏိုင္ေတာ့တဲ့ လူေတြ။ ၿဖစ္မလာႏိုင္ေတာ့တဲ့ေပ်ာ္ရြင္မူေတြ။ က်ဳပ္စာမ်က္ႏွာေတြကိုတစ္၇ြက္ၿခင္းလွန္ရင္း ....

ေပ်ာ္ရြင္ဘြယ္ရက္ေတြဆို က်ဳပ္ဆြဲတဲ့လီလီပန္းေတြက လန္းဆန္းေနတယ္။ ပန္းေလးေတြလန္းေနတဲ့ ေပ်ာ္ရြင္ဖြယ္ရက္ကေလးေတြ ကိုဖတ္လိုက္ရင္း က်ဳပ္ၿပံဳးလိုက္ပါတယ္။နာက်င္တဲ့ေန႔ေတြကိုေတာ့့ လီလီပန္းေလးၿငိဳးၿငိဳးေလးေတြနဲ႕ က်ဳပ္ဖန္တီးခဲ့တယ္ေလ။ အဲဒီစာမ်က္ႏွာေလးေတြကိုေတာ့ က်ဳပ္မဖတ္ေတာ့ဘူး။

စာမ်က္ႏွာေနာက္ဆံုးကိုၿပန္လွန္ရင္း က်ဳပ္တစ္ရြက္ၿပီးတစ္ရြက္နံပါတ္ေတြကိုေနာက္ၿပန္ရည္တြက္ရင္း တစ္မ်က္ႏွာစီစုပ္ၿဖဲလိုက္၊လံုးလိုက္ ေနာက္ က်ဳပ္ေရးခဲ့သမွ် အိမ္မက္မွတ္တမ္းေလးကို ေရထဲေၿမာလိုက္္။ အခုေတာ့ ေ၇ွ႕ဆံုးစာမ်က္ႏွာတစ္၇ြက္သာက်န္ေတာ့သည္။ က်ဳပ္ေက်နပ္စြာၾကည့္ရင္း လက္ကိုခဏရုပ္သိမ္းလိုက္တယ္၊ စာမ်က္ႏွာ ေပၚကိုက်လာတဲ့မ်က္ရည္ေတြကို အသာေငးၾကည့္ရင္း ေနာက္ဆံုးက်န္ေနေသးတဲ့က်ဳပ္ရဲ႕ အနီရည္ကိုတစ္၀ေမာ့လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အရူးတစ္ေယာက္လို က်ဳပ္အားရပါးရ၇ီလိုက္တယ္။ ရူးတယ္ ဟုတ္တယ္ အရူးလုပ္ခံရလိုက္လို႕.....
အရူးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ၿပဳစားမူကိုခံလိုက္ရလို႕ အရူးအိမ္မက္ေတြကို ပက္ပက္စက္စက္မက္ခဲ့တယ္။ ရွက္ၿခင္း၊ နာက်င္ၿခင္း၊ အားငယ္ၿခင္းေတြ.........
................
..................
အေမွာင္ထုကၾကီးစိုးလာၿပီ... အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း အိမ္ကိုေတာ့ ၿပန္ရဦးေတာ့မယ္။ ေနာက္တစ္ေန႕မွာ စမက္ခြင့္ရေတာ့မဲ့ အိမ္မက္သစ္ေလးအတြက္ ဘ၀ ဆိုတာဒီလိုပါဘဲေလ။.......

အင္းေလ အိမ္မက္မဟုတ္ေတာ့မဲ့့လက္ေတြ႕ဘ၀အတြက္။ ေၿခလွမ္းသစ္ေတြနဲ႕ ......

တက္မၾကိဳးေအာင္ဘ၀မုန္တိုင္းၾကားမွာဆက္လက္ေလွာ္ခတ္ရဦးေတာ့မည္။

မတူတဲ့ တူညီမူ

Thursday, April 30, 2009

ခက္ေတာ့ခက္ေနသည္ တစ္ခုခုေတာ့ခက္ေနသည္။
ေခ်ာင္းၿခားတာလက္ပစ္ကူးမလားမေ၀းပါဘူးတဲ့၊
ၿမိဳ႕ေတြၿခားေနတယ္မခက္ပါ သြားလို႕ရတာဘဲ၊
တိုင္းၿပည္ၿခားေနတာကေကာ လြယ္လြယ္ေလးပါ။

ဒါေပမဲ့ခက္ေနသည္ အေတာ့္ကိုခက္ေနသည္
ခက္တာမွ အေတာ့့ကို......
ေ၀းေနၾကရတာက
အပ္ၿခည္မွ်င္ေလာက္စည္းမ်ဥ္းေလးနဲ႕။

က်ြန္ေတာ္မေက်ညက္ခဲ့တဲ့အေမ့ရဲ႔သင္ရိုး

Wednesday, April 29, 2009

သေ၀ထိုးမ ႏွစ္သက္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ပါ။
အရင္ကေတာ့ ဖတ္ခဲ့ဘူးတယ္။ သိပ္မခံစားမိခဲ့ ဒါေပမဲ့ လူၿခင္းဆံုေတြ႔ခဲ့ရၿပီး ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ႏႈတ္ကေန တစ္လံုးၿခင္းရြတ္ၿပတာကို ေသခ်ာနားေထာင္ခဲ့ရေတာ့ အဓိပါယ္ေတြကိုပိုနားလည္ခဲ့တယ္။
သေ၀ထိုးမ သူ႕ရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြကိုမွ်ေ၀ခံစားခဲ့မိတယ္။
ဘ၀ကို အခက္ခဲေတြၾကားက ရင္ဆိုင္ရုန္းကန္ေနေသာ္လည္း မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္မပ်က္၊ မုန္တိုင္းေတြဘယ္လိုၿပင္းထန္ပါေစ တက္ကိုမက်ိဳးေအာင္ အားမာန္ေတြနဲ႕ ေလွာ္ခတ္တတ္သူတစ္ဦးအတြက္ သေ၀ထိုးမ သူ႕ ဂုဏ္ယူမိတယ္။ ဒီကဗ်ာေလးကေန မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕တန္ဖိုးကို မိခင္မရွိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုခံစားရတယ္..... ဆိုတာ သတိေပးထားတာေလးကို သူ႕ဆီကခြင့္ေတာင္းၿပီးတင္ခဲ့တာပါ။



ဘ၀ရဲ ႔ေနနည္းထိုင္ပံုေတြကို
သင္ရိုးတစ္ခုလိုသာ ေရးေပးထားခဲ့ရင္ . . .
အခုဆို ကြၽန္ေတာ့္မွာ ျပန္ထုတ္ၾကည့္လို႔ အဆင္ေျပတာေပါ့အေမ . . .

အစကတည္းက မေကာင္းခဲ့ေတာ့
အေႏွာင္းကလည္း အလဲလဲ အကဲြကဲြပါအေမ . . .
အေမမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္
ကြၽန္ေတာ္ေလွ်ာက္ရတဲ့ ေဟာဒီလမ္းေတြ
ရွည္လ်ား ေ၀၀ါးေနလိုက္ပံုမ်ား
မိုးကုတ္စက္၀ုိင္းနားက တိမ္ခိုးသက္တန္႔ တံတားပါ အေမ . . .။

အေမသင္ခဲ့တဲ့ အေမ့ရဲ႕ေက်ာင္း
ဘ၀ကို စာလံုးေပါင္းနည္းက စ
ကြၽန္ေတာ္ကလည္း နည္းနည္း အ ေတာ့
ကြၽန္ေတာ့္ကို အေမအားမရခဲ့ဘူးမဟုတ္လား . .

ပညာေတြ မတတ္ေပမယ့္
သားတစ္ေယာက္ရဲ ႔ စိတ္ကို အေမဖတ္ခဲ့တာ . . .
ေဗဒင္ဆရာေတြ ခန္႔မွန္းတြက္ခ်က္တာထက္
ပိုလို႔ေတာင္ ေသသပ္လွပခဲ့ပါတယ္ အေမ . . .

ဒီသားရဲ ႔ ဒီစိတ္ဓာတ္
ငယ္ထိပ္ကို တက္ေနတဲ့ ေဒါသတရားေတြ . . .

ဒီသားကို အေနခက္ေစတဲ့
သူမ်ားထက္ပိုတဲ့ ေလာဘတရားေတြ . . .

ေန ေနရတာက ေတာအံု ခ်ံဳၾကား
ကြၽန္ေတာ္မွန္းခဲ့တာက ဘံုဖ်ားရဲ ႔အထက္
ဒီသားကို အေသသတ္မွာက
ဒီသားရဲ ႔အတၱေတြပဲတဲ့လား . . .

နားလည္ဖို႔ . . . အားမငယ္ဖို႔ . . .
စိတ္ရွည္ဖို႔ . . . သိပ္မေတဖို႔ . . .
သည္းခံဖို႔ . . . နည္းမွန္ဖို႔ . . .
..........................................
.................................................
ေရႊဥတဲ့ ဘဲ . . .
ရဦးမယ္လို႔ ထင္ေနေသးရင္
ရင္ကိုခဲြၿပီး ရွာခ်င္ရွာတတ္တဲ့ လူမိုက္ေတြရဲ ႔အေၾကာင္း . . .
လူဆိုတဲ့ နာမည္တပ္ၿပီး
လူေတြၾကားထဲမွာေန
အဆီကိုစားၿပီး အသားကို မ်ဳိတတ္ေလတဲ့
လူ ႔သဘတ္ႀကီးေတြရဲ ႔အေၾကာင္း . . .
ဟိုး ... အျမင့္ကို ေရာက္ဖို႔အတြက္
တက္ဖို႔မသင့္တဲ့ အခ်ဳိ ႔ေသာေလွကားေတြအေၾကာင္း . . .
အေမကေတာ့ ေထာင္းေထာင္းထေအာင္
ေျပာျပခဲ့တာပါပဲ အေမ . . .

သိရဲ ႔လား အေမ . . .
ေရခံေျမခံက ေကာင္းေပမယ့္
အေမစိုက္တဲ့ မ်ဳိးေစ့က မမွန္ဘူး . . .
ကြၽန္ေတာ္ရွင္သန္ခ်င္ခဲ့တာက
ေခါင္းစဥ္တစ္မ်ဳိးနဲ႔ ဘ၀ အေမရဲ ႔ .........

“ခ်မ္းေျမ ႔သာယာတဲ့ ဘ၀တစ္ခုအတြက္
ေဟာသည့္ေတာင္ယာက သားတစ္သက္စားမကုန္ဘူး
ေဟာသည့္မွာ ခိုင္းႏြားတစ္ရွဥ္း
လယ္ထဲဆင္းဖို႔မပူရဘူး
ေဟာသည့္မွာ ၀က္မိတစ္အုပ္
သားတစ္သက္လံုး ထုတ္စားလို႔ရတယ္
ေဟာသည့္မွာ ေလွငယ္တစ္စင္း
သားခင္းငါးခင္းပဲ ရွာရွာ
ဘယ္ရြာကို ဘယ္လိုသြားသြား
ငါ့သား မ်က္ႏွာမငယ္ဘူးေပါ့”

“ဟား..ဟား....ဟား....ဟား.....
ေရႊျပည္ေအးတရားေတြလား အေမ
အေမေပးတဲ့ ေတာင္ယာအလုပ္
ကြၽန္ေတာ္ဖတ္တဲ့ တက္က်မ္းစာအုပ္မွာ မပါဘူး
ႏြားေတြနဲ႔ေနရင္ ရႊံ ႔စင္တာထက္ ဘာမ်ားတိုးတက္မလဲ . .
အေမေပးတဲ့ ၀က္မိတစ္အုပ္
တစ္သက္လံုး ဟင္းစားလုပ္လို႔ မရဘူး . . .
အေမေပးမယ့္ ေလွငယ္တစ္စင္း
ကြၽန္ေတာ္က ျမစ္ထဲဆင္းၿပီး ငါးရွာရမလား . . .
ၾကည့္စမ္းပါ့အေမ . .
ဒီေကာင္က တံငါနားလည္း မေနဘူး
မုဆိုးနားလည္း မသြားဘူး
အနာဂတ္ကို ဖြင့္ထားတဲ့ အိပ္မက္တံတားကို ေလွ်ာက္ၿပီး
ပန္းတိုင္ကို အေရာက္သြားမယ့္ ေကာင္ဗ်”

“ေတာမွာေန ...ေတာမွာႀကီး
ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀က ေတာမွာမၿပီးဘူး
လင္ကြန္းကို အေမသိသလား
သစ္လံုးအိမ္ကို အေမသိသလား
အိမ္ျဖဴေတာ္ကို အေမသိသလား
ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ သြားမွာပဲအေမ . . .”


ခြင့္လႊတ္အေမ . . .
အဲဒီတုန္းက အိပ္မက္ေတြ တစ္နင့္တစ္ပိုးကို
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ေပြ႔တစ္ပိုက္နဲ႔ လြယ္ပိုးထားတာဆိုေတာ့
အေမ့ရဲ ႔ ငိုျခင္းတရားေတြလဲ
ကြၽန္ေတာ့္နားထဲ ဘယ္၀င္ပါေတာ့မလဲ အေမရယ္ . . .

အျမင့္ကို မွန္းေတာ့
အက်ကလည္း ၾကမ္းတယ္အေမ . . .
ကြၽန္ေတာ္တက္တဲ့ အဲဒီေလွကားမွာ
လက္ရန္းက မပါဘူးအေမ . . .။

အခုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္
က်ားရဲေတာထဲမွာပါ အေမ . .
ႏြားသင္းကဲြေလး ကြၽန္ေတာ့္အတြက္
ခ်ဳိၿမိန္မယ္ထင္တဲ့ အိပ္မက္ေတြကလည္း
ခါးသက္လို႔ သြားခဲ့ပါၿပီ အေမ . . .

ၿမိဳ ႔ႀကီးႀကီး ျပႀကီးႀကီး
မာယာမီးေတြ ထိန္ထိန္ညီးေနတဲ့ ညနက္ေတြမွာ
က်ရာဇာတ္ရုပ္ကို ႀကံဳသလုိ ကရင္း
ေဖာင္းတာက တစ္ခါ
ပိန္တာက အခါတစ္ေသာင္း
ပါလာတဲ့ တက္က်မ္းစာအုပ္ေတြေတာင္
ကြၽန္ေတာ္ေရာင္းစားလို႔ ကုန္ၿပီေကာ အေမ . . .

သမုဒၵရာ ၀မ္းတစ္ထြာတဲ့လားအေမ. . .
တစ္ကယ္တမ္း ဗိုက္ဆာတဲ့အခါ
စၾက၀ဠာေတာင္ မကပါဘူးအေမရယ္
ငတ္တာကို ရွက္စရာနဲ႔ လဲစားရတာလဲ အခါခါ . . .
အေမ့ကိုေတာ့ အားနာပါတယ္ . . .

ပတ္၀န္းက်င္ ကြၽန္ေတာ့္အနားမွာလဲ
အၿမီးက်က္ရင္ အၿမီး၀ါး
ေခါင္းက်က္ရင္ ေခါင္းစားမယ့္သူေတြ မ်ားလြန္းလို႔
အားကုန္ထုတ္ၿပီးသြားခဲ့တာေတာင္
ေဟာဒီေနရာထက္ပိုၿပီး
ဘယ္ခရီးမွ မနီးေသးဘူး အေမ. . .

" ဒီမယ္ငါ့သား . . .
ခ်မ္းသာခ်င္လြန္းအားႀကီးတာဟာ
ငရဲျပည္ကို အလည္သြားဖို႔
နဖူးကို ထံုးတို႔တာနဲ႔ အတူတူပဲ" ဆိုတဲ့စကား
အခုမွ ျပန္ၾကားေယာင္မိတယ္ အေမ . . .

အေမသင္ခဲ့တဲ့ အေမ့ရဲ႕ေက်ာင္း
ဘ၀ကို စာလံုးေပါင္းနည္းက စ
ကြၽန္ေတာ္က နည္းနည္း အ ေတာ့
အဲဒီကတည္းက အေမ ကြၽန္ေတာ့္ကို
အားမရခဲ့တာ မဟုတ္လားအေမ . . .

ငယ္ငယ္တုန္းက တက္ခဲ့ရတဲ့
အေမ့ရဲ႕ဘ၀စာသင္ေက်ာင္းမွာ
ေပ်ာ္ေအာင္လည္း မေနတက္
သင္ရိုးမကုန္ခင္ ေက်ာင္းထြက္ခ်င္ခဲ့တဲ့ အေမ့ရဲ႕ေက်ာင္းသား
တကယ္ေတာ့ . . .
ေက်ာင္းပ်က္ရက္ကလည္း မ်ားတယ္ မဟုတ္လား အေမ . . .

ဘ၀ရဲ႕ ေနနည္းထိုင္ပံုေတြကို

သင္ရိုးတစ္ခုလိုသာ ေရးေပးထားခဲ့ရင္ . . .

အခုဆို ကြၽန္ေတာ့္မွာ ျပန္ထုတ္ၾကည့္လို႔ အဆင္ေျပတာေပါ့အေမ . . .။ ။

လက္ေဆာင္ေလး

Wednesday, March 18, 2009

တည္ေဆာက္မရ
တုန္ရင္ လက္တစ္စံု
တြယ္တာမဲ့စြာ
ၿပဳတ္က်သြားတဲ့ စာအုပ္တစ္ပံု

တည္ၿငိမ္မဲ့
လက္အစံုနဲ႕
တာ၀န္မဲ့ေနာင္တ
ေက်မြႏွလံုးနဲ႕
ၿပစ္တင္ေသာက...

ဒီလက္ေဆာင္ေလးကို
ထာ၀ရတြက္
လက္ခံလိုက္ေတာ့တယ္...

Monday, March 9, 2009

http://ywartharlay-ytu.blogspot.com/2009/03/blog-post_12.html#comments

ႏႈတ္ဆက္ၿခင္းေတြ

ခဏတာဆံုၾကရတယ္ဆိုေပမဲ့ တစ္သက္မေမ့ႏိုင္ေအာင္ကိုတမ္းတေနမိတယ္။
ေမာင္နဲ႕ခဏတာဆံုခြင့္ရတဲ့ေန႕ေလးတစ္ေန႕မွာ အလြန္ေပ်ာ္ခဲ့မိတယ္။ အဒီတုန္းက အခ်ိန္ေလးကိုၿပန္ေတြးၾကည့္တယ္၊ တစ္ေလာကလုံး ဘယ္သူကိုမွ မၿမင္ခဲ့ဘူး။ ဘယ္သူေတြကိုယ့္ေဘးနားရွိေနခဲ့တယ္ဆိုတာကိုမမွတ္မိေတာ့ဘူး။
ေမာင ့္ကို ေမ့ရဲ႕ဘ၀လို႕သတ္မွတ္လိုက္မိတာကးို။

ဒါေပမဲ့ ေမ တအားစိတ္ကူးယဥ္တယ္လို႕ေၿပာမလားေနာ္။ ေမ ရဲ႕ဆံုးၿဖတ္ခ်က္က ေမာင့္ကိုစိတ္ညစ္ေစခဲ့တယ္ေလ။ မတူညီတဲ့ဘ၀ႏွစ္ခုကိုလြယ္လြယ္နဲ႕
ေပါင္းစံုႏိုင္မယ္လို႕ လည္းေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မိတယ္။
မငယ္ေတာ့ေပမဲ့ကေလးအေတြးေလးၿဖစ္ေနခဲ့တယ္။
ေမာင္က ရင့္က်က္တယ္ ဘာမဆိုစဥ္းစားတယ္ ေခါင္းေအးတယ္။
ေမာင္လုိ႕ေခၚလိုက္တဲ့ေန႕ကစၿပီး ေမ တစ္ေယာက္ရူးခဲ့တာ ဒီေန႕အထိပါဘဲ။

ဒါေပမဲ့........တစ္ေန႕အဲဒီေန႕ က မိုးေတြတအား၇ြာေနတယ္။ ေႏြေတာင္ေကာင္းေကာင္းမ၀င္ေသးဘူး မိုးေတြရြာလိုက္တာတအားဘဲ။ ေမတစ္ေယာက္မေနႏိုင္မထိုင္ႏုိင္ေလ ဖုန္းေလးကိုေကာက္ကိုင္ရင္းေခၚလိုက္တယ္။
ဘာၿဖစ္တာလည္းမသိ လို႕ သိခ်င္စိတ္နဲ႕ပါ။
ဒါေပမဲ့ ဒီေန႕အထိဘာၿဖစ္တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ မေၿပာ..........
အရင္တစ္ခါအတိုင္းလံုး၀တိတ္ဆိပ္သြားၿပန္ၿပီ။

ဒီတစ္ခါေတာ့ ေမာင္.. ေမ့ဆီက ေန တစ္သက္လုံးထြက္ခြာသြားၿခင္းဘဲေနေတာ့မွာပါ။ ေမလို လူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕အတြက္ ဘာမွတန္ဖိုးမရွိပါဘူးေလ။ မေခၚမွေတာ့ နားလည္ေပါ့ဆိုတဲ့သေဘာေနမွာပါဘဲ။ ဒုတိယေၿမာက္တိတ္တဆိပ္ထြက္ခြာၿခင္းဟာေနာက္ဆံုးဘဲေနမွာပါ။

မေမွ်ာ္လင့္ရဲေတာ့ပါဘူး......

အဲဒီေန႕ကမိုးေတြသဲတဲ့ေန႕ေလးေလ ေမ့ကိုသူအၿပီးထားခဲ့ပါၿပီ။ မိုးေရ ကိုေၾကာက္တယ္ မိုးခ်ိန္းတာကိုမလိုဘူး လ်ွပ္စီးလက္ရင္ မ်က္ေစ့ေတြစံုမွိတ္ထားတတ္တဲ့ ေမတစ္ေယာက္မိုးေရထဲမွာ........

မ်က္ရည္ေတြလားမိုးေ၇လား၊ မိုးခ်ိန္းသံလား နာက်င္မူေၾကာင့္ခုန္ေနတဲ့ရင္ခုန္သံေတြလား၊ ေမ မသိေတာ့ ခံစားခ်က္ေပ်ာက္သြားတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း မိုးေ၇ထဲမွာပါ။ ပူေလာင္တဲ့ေႏြကိုမိုးနဲ႕စတင္ဖြင့္ေပးခဲ့တယ္။
အဲဒီေန႕ေလး အဲဒီေန႕မွာပါပဲ မိုးေတြသဲေနတယ္။ မိုးေရထဲမွာတစ္ေယာက္ထဲပါ။ ထာ၀ရတစ္ေယာက္ထဲပဲက်န္ေနေတာ့မွာပါ။

ေမာင့္ဆီက ႏႈတ္ဆက္သံတိုးတိတ္ေနခဲ့ေပမဲ့ ေမာင့္ကို ေမကပဲ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆိုရင္မေတြ႕ရ မၾကားရ ေအာင္ကိုတိတ္တိတ္ေလးေနေပးပါ့မယ္ေလ။
ခဏတာခ်စ္ေပးခဲ့တဲ့ေမာင့္ကို ေက်းဇူတင္ေၾကာင္းလည္း ဒီေနရာကေနေၿပာလိုပါတယ္။
ေနာက္ဆိုဘယ္ေတာ့မွ မေႏွာက္ယွက္ေတာ့ပါဘူး။ ေမာင္ခ်စ္သူေလးကိုလည္းဒီေနရာကေနႏႈတ္ဆက္ေပးလို္က္ပါတယ္။ ထာ၀ရလက္တြဲႏိုင္ပါေစလို႕လည္းေလ.....

တစ္ခါတည္းအားလံုးကိုႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ေမတစ္ေယာက္ေပ်ာက္ေတာ့မယ္ေလ။

သူငယ္ခ်င္းမွ

Thursday, March 5, 2009

ေန႕ေလးတစ္ေန႕၊
အဲဒီေန႕ေလးတစ္ေန႕မွာပါပဲ၊
အခ်စ္သစ္ပင္ကို အၿမစ္ပါမက်န္ခုတ္ထြင္လိုက္တယ္။

ေန႕ေလးတစ္ေန႕ ၊
အဲဒီေန႕ေလးမွာပဲ၊
အလြမ္းပ်ိဳးပင္ေလးကိုအဆိပ္ေက်ြးသတ္လိုက္တယ္။

ေန႕ေလးတစ္ေန႕ ၊
အဲဒီေန႕ေလးမွာပ၊ဲ
ေတြေ၀သူ႕အတြက္နာက်င္ေအာင္လုပ္ လမ္းခြဲေစခဲ့တယ္။

ေန႕ေလးတစ္ေန႕၊
က်န္ေနေသးတယ္ အဲဒါသူ႕အတြက္၊
အခ်စ္သစ္ပင္အသစ္ကိုသူစပ်ိဳးလိုက္ႏိုင္ခဲ့တယ္။

အရင္ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေလး၊
ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း လက္တြဲေဖာ္ေလးေပါ့။