 |
အလင္းေပ်ာက္ရင္၊ အေမွာင္ေရာက္တယ္
တေဆာင္းကူးလို႕၊တစ္ေႏြေရာက္တယ္၊
ႏွင္းေတြေပ်ာက္လို႕၊ ပန္းေတြေၿခာက္တယ္။
တစ္ေႏြကိုေၿပာင္း၊ တစ္မိုးေရာက္လည္း
တစ္ေက်ာ့ၿပန္လို႕လန္းမလာေတာ့မဲ့
ပန္းေၿခာက္ကိုယ္စီ ေနာက္မွာခ်န္လို႔္...
ေနာက္ေၾကာင္းမခ်ီ ခရီးႏွင္လိုက္.....
ႏွင္းရည္ေသာက္မဲ့၀တ္မႈန္သစ္သာ
ရင္မွာသီလို႕
ေနာက္မဆုတ္ေၾကး...
ၿပန္မလွည့္ေၾကး ...
သစၥာမဲ့တဲ့ ပန္းေၿခာက္ေတြစီ။
ကဗ်ာေတာ့ဟုတ္ပါဘူး စိတ္ကူးရွိရာပါ။ အဓိက ကေတာ့ခြခ်က္သမား ေတြအတြက္ပါ။
လမင္းနဲ႕သီ
ေနမင္းနဲ့ခ်ီတဲ့
ဟန္ေဆာင္ႏွလံုး
အၿပံဳးမာယာ
မကုန္ႏိုင္တဲ့
ခ်စ္ဟန္ပန္ေတြ
သီကံုးရတာ
ေပပါကုန္လို႕
ဒီတစ္ခါေတာ့
မွတ္တမ္းတင္ခ်င္....
ဟိုး..ေရခဲၿပင္ေအာက္
ေက်ာက္ေဆာင္ေလးမွာ
အတၱတခါးေလးကိုေခါက္တယ္။
မာနေသာ့နဲ႕ခတ္ထားေလေတာ့ ဖြင့္ရတာခက္။
ႏွိမ့္ခ်ၿခင္းေတြ ခ၀ါခ်လာခဲ့တာေတာင္
အမုန္းေသာ့ကိုသိမ္းလို႕ထားတုန္း။
ရွာေဖြၿခင္းဆိုတဲ့ သစၥာတစ္ခုနဲ႕ရွာတယ္၊
ေတာင္းပန္ၿခင္းဆိုတဲ့ခ်စ္ၿခင္းေတြနဲ႕တခါးကိုေခါက္တယ္။
ေန႕သစ္တစ္ခုရဲ႕အာရုဏ္ဦးတစ္ခုတည္ေဆာက္ခ်င္တာေတာင္
ဥပေကၡာတရားေအာက္မွာရွင္သန္ေနတုန္း။
လက္ေၿမာက္အရံႈးေပးေနခဲ့တာေတာင္
ဘ၀ဇာတ္ဆရာကမ်က္လွည့္ၿပလို႕
တိမ္ေတြဖုန္းလိုက္ လေတြမိုက္လိုက္
အခုဆုိ ရက္ေတြမွေန ႏွစ္ကူးတာေတာင္
အတၱတခါးၾကီးက ပိတ္လို႕ထားတုန္း။
ႏွင္းမႈန္ေတြေပ်ာက္မွ... ႏွင္းစက္ေတြေသာက္ခ်င္၊
အခ်ိန္ေတြေဟာင္းမွ... ေနရာေဟာင္းကိုရွာခ်င္၊
ပန္းေတြေ၀ခ်ိန္လြန္မွ... ပန္းေၿခာက္ေတြေကာက္ခ်င္၊
ေၿခရာေတြေပ်ာက္မွ... ေနရာေဟာင္းကိုၿပန္ခ်င္၊
အခ်စ္ေတြေဟာင္းမွ... ေႏြးေထြးမူကိုရွာခ်င္၊
ေသခ်ာေလးေတြးမွ... လက္မခံတဲ့ေနရာကိုမွသြားခ်င္။
ပင္ၿမင့္စံသဇင္ပန္း၊ေမာင္ခူးမယ္ေမွ်ာ္။
အားကုန္ကိုသြန္း ေၿခြမယ္တဲ့ဟန္ၿပင္၊
ေလေၿပနဲ႕ယိန္းႏြဲ႕၊မာန္ဟုန္နဲ႕ခ်ီေလေတာ့
ေ၀းခဲ့ရ လက္တစ္ကမ္းလို၊
ေအာ္...မာန္ဟုန္ကိုေလဟုန္နဲ႕ဆက္ခ်ီလိုက္ေပေတာ့၊
ဆံႏြယ္မွာ မပန္လိုတဲ့၊ ပင္ၿမင့္မွာေပွ်ာ္စံသူေလး။
တည္ၿငိမ္တဲ့မ်က္၀န္းတစ္စံု၊
ညိႈ႕အားမရွိ၊ ဆြဲအားမရွိ၊
ဒါေပမဲ့ ေမ်ာ္လင့္ၿခင္းတစ္ခုအတြက္၊
သူတို႕အခ်င္းခ်င္းေတာ့နားလည္ၾကတယ္။
တည္ၿငိမ္စြာလွမ္းေနတဲ့ေၿခလွမ္းေတြ၊
ဘယ္ကိုသြားတယ္မေရရာ၊
ဒါေပမဲ့ အခ်င္းခ်င္းေတာ့ဘက္ေတြညီလို႕၊
ဦးတည္ရာတစ္ခုကိုရည္ ေနၾကတယ္။
က်စ္လစ္စြာဆုတ္ကိုင္ထားတဲ့လက္တစ္စံု၊
မနာက်င္ေစဘူး၊ မထိခိုက္ေစဘူး၊
ဒါေပမဲ့ လုပ္ေဆာင္ရမဲ့အလုပ္တစ္ခုအတြက္၊
သူတို႕အခ်င္းခ်င္းတြဲလက္ေတြၿမဲၾကတယ္။
ပံုမွန္ခုတ္ေမာင္းေနတဲ့ရင္ခုန္သံေတြ၊
မီးေတာက္ေနတာ လူသူမၿမင္ဘူး၊
ဒါေပမဲ့ မီးေတာက္ေလးေတြရွင္သန္ေနေရး၊
သူတို႕အခ်င္းခ်င္းထိန္းသိမ္းၾကတယ္။
္
ညက အိပ္မရေတာ့ မနက္လည္းအေတြးေတြနဲ႕ဘဲ။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလည္းစဥ္းစားရင္း သိ္ပ္မစဥ္းစားလိုက္ရပါဘူး။
က်ဳပ္ရဲ႕ ညကေသာက္လက္စ အနီတစ္ပိုင္းကို ယူ၊ ေရသန္႕တပုလင္း၊ ေနာက္ ေၿမပဲဆားေလွ်ာ္တစ္ထုပ္၊ စားပြဲေပၚက အမဲေၿခာက္တစ္ဗူး၊ က်ဳပ္ရဲ႕ လီလီပန္းေတြေ၀ေနတဲ့ စာမ်က္ႏွာ ၄၃၂ ၇ြက္ပါ အိမ္မက္ကမၻာမွတ္တမ္းေလး အဲဒါေတြကို က်ဳပ္အိတ္စုတ္နီနီေလးထဲ ကို ပစ္ထည့္လိုက္ရင္း က်ဳပ္သြားေနၾက ကန္ေဘာင္ရိုးေလးနားကိုက်ဳပ္အေတြးမ်ားစြာနဲ႕ ေလွ်ာက္လာလိုက္တယ္။
က်ဳပ္ရဲ႕အိမ္ကိုလြမ္းတိုင္း၊ က်ဳပ္စိတ္ေလတိုင္း စိတ္ရဲ႕ထြက္ေပါက္ေလးတစ္ခု အၿဖစ္ဒီေနရာေလးကိုလာေလ့ရွိတယ္။ အဲလိုေလးနဲ႕ က်ဳပ္ရဲ႕ တစ္ေန႕တာအခ်ိန္ေတြကို အနီေရာင္ပုလင္းေလးကုန္ ေနေရာင္ေလးလည္းအားေဖ်ာ့ေတာ့မဲ့ဆည္းဆာအထိ က်ဳပ္အေတြးေတြခ်ီတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလလည္း မူးၿပီးအိပ္လိုက္ေသးတယ္။
ပတ္၀န္းက်င္မွာေတာ့ေလညွင္းလာခံတဲ့တစ္ဖြဲ႕ တစ္ၿခားေနရာေတြမွာေတာ့ သံစဥိညွိေနတဲ့ ခ်စ္စံုတြဲေတြ။ သက္ၿပင္းတစ္ခ်က္ကိုမူတ္ထုတ္ရင္း က်ဳပ္ကေတာ့ တစ္ကိုယ္ေတာ္ပါဘဲ။ အေတြးကမၻာမွာေတာင္ အေဖာ္တစ္ေယာက္ဆိုတာ မေတြးရဲ။
သံုးေလးခြက္ေလာက္အရွိန္ရလာေတာ့ က်ဳပ္ရဲ႕ လီလီမွတ္တမ္း စာအုပ္ေလးကိုဖြင့္လိုက္ရင္း ..........နာက်င္မူေတြအသားက်ေနခဲ့ပါေပါ့လား........
ရက္ေပါင္း ၄၃၂ ရက္ .....မဆံုႏိုင္ေတာ့တဲ့ လူေတြ။ ၿဖစ္မလာႏိုင္ေတာ့တဲ့ေပ်ာ္ရြင္မူေတြ။ က်ဳပ္စာမ်က္ႏွာေတြကိုတစ္၇ြက္ၿခင္းလွန္ရင္း ....
ေပ်ာ္ရြင္ဘြယ္ရက္ေတြဆို က်ဳပ္ဆြဲတဲ့လီလီပန္းေတြက လန္းဆန္းေနတယ္။ ပန္းေလးေတြလန္းေနတဲ့ ေပ်ာ္ရြင္ဖြယ္ရက္ကေလးေတြ ကိုဖတ္လိုက္ရင္း က်ဳပ္ၿပံဳးလိုက္ပါတယ္။နာက်င္တဲ့ေန႔ေတြကိုေတာ့့ လီလီပန္းေလးၿငိဳးၿငိဳးေလးေတြနဲ႕ က်ဳပ္ဖန္တီးခဲ့တယ္ေလ။ အဲဒီစာမ်က္ႏွာေလးေတြကိုေတာ့ က်ဳပ္မဖတ္ေတာ့ဘူး။
စာမ်က္ႏွာေနာက္ဆံုးကိုၿပန္လွန္ရင္း က်ဳပ္တစ္ရြက္ၿပီးတစ္ရြက္နံပါတ္ေတြကိုေနာက္ၿပန္ရည္တြက္ရင္း တစ္မ်က္ႏွာစီစုပ္ၿဖဲလိုက္၊လံုးလိုက္ ေနာက္ က်ဳပ္ေရးခဲ့သမွ် အိမ္မက္မွတ္တမ္းေလးကို ေရထဲေၿမာလိုက္္။ အခုေတာ့ ေ၇ွ႕ဆံုးစာမ်က္ႏွာတစ္၇ြက္သာက်န္ေတာ့သည္။ က်ဳပ္ေက်နပ္စြာၾကည့္ရင္း လက္ကိုခဏရုပ္သိမ္းလိုက္တယ္၊ စာမ်က္ႏွာ ေပၚကိုက်လာတဲ့မ်က္ရည္ေတြကို အသာေငးၾကည့္ရင္း ေနာက္ဆံုးက်န္ေနေသးတဲ့က်ဳပ္ရဲ႕ အနီရည္ကိုတစ္၀ေမာ့လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အရူးတစ္ေယာက္လို က်ဳပ္အားရပါးရ၇ီလိုက္တယ္။ ရူးတယ္ ဟုတ္တယ္ အရူးလုပ္ခံရလိုက္လို႕.....
အရူးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ၿပဳစားမူကိုခံလိုက္ရလို႕ အရူးအိမ္မက္ေတြကို ပက္ပက္စက္စက္မက္ခဲ့တယ္။ ရွက္ၿခင္း၊ နာက်င္ၿခင္း၊ အားငယ္ၿခင္းေတြ.........
................
..................
အေမွာင္ထုကၾကီးစိုးလာၿပီ... အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း အိမ္ကိုေတာ့ ၿပန္ရဦးေတာ့မယ္။ ေနာက္တစ္ေန႕မွာ စမက္ခြင့္ရေတာ့မဲ့ အိမ္မက္သစ္ေလးအတြက္ ဘ၀ ဆိုတာဒီလိုပါဘဲေလ။.......
အင္းေလ အိမ္မက္မဟုတ္ေတာ့မဲ့့လက္ေတြ႕ဘ၀အတြက္။ ေၿခလွမ္းသစ္ေတြနဲ႕ ......
တက္မၾကိဳးေအာင္ဘ၀မုန္တိုင္းၾကားမွာဆက္လက္ေလွာ္ခတ္ရဦးေတာ့မည္။
|
|
